നാട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് ഏകദേശം ഒന്നര മാസം കഴിഞ്ഞു. പ്രത്യേകിച്ച് വിശേഷങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല. ഇന്ന് സുജീഷ് വന്നു. ട്രീറ്റ്മെന്റിന്റെ തിരിക്കിലാണ്. ഇന്നവണ വന്നിട്ട് ഫ്രണ്ട്സിനെ ഒന്നും കാണാൻ പോയില്ല. എല്ലാ യാത്രകളും ട്രീറ്റ്മെന്റ് റിലേറ്റഡ് ആയിരുന്നു. എന്തായാലും അത് സക്സസ് ആകും എന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് ഞാൻ. ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായം മാതൃത്വത്തിന്റെ ആകട്ടെ. ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും വല്ലാതെ ആ​ഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ദൈവം എന്നെ കൈവിടാതിരിക്കട്ടെ.  

ഫെബ്രുവരി പതിനൊന്ന് മുതൽ എന്റെ ​ഗർഭകാലം തുടങ്ങി. ഞാനാ​ഗ്രഹിച്ച പോലെ തന്നെ ഏറ്റവും മനോഹരവും സൗമ്യമായും വളരെ ഹെൽത്തിയായും തന്നെയാണ് തുടക്കം. ഇനി ചെയ്യാനുളള ആക്ടിവിറ്റികൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കണം. അതിൽ എഴുത്ത് തന്നെയാണ് പ്രധാനം. എങ്ങിനെയാണ് ഞാൻ ദിവസങ്ങളെ വളരെ ക്രിയേറ്റീവ് ആയി അപ്രോച്ച് ചെയ്യുക എന്ന ചിന്തയിലാണ്. യോ​ഗയും മെഡിറ്റേഷനും ചെയ്താണ് തുടക്കം എങ്കിലും കുറച്ചുകൂടെ വർണ്ണാഭമാക്കാനുണ്ട്. എംബ്രോയിഡറി നോക്കണം എന്ന് കരുതുന്നുണ്ട്. പിന്നെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഉറങ്ങാതിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കണം. കൽക്കിയുടെ പാർത്ഥിപൻ കനവ് വായിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ വേറെ എന്താണ് പറയാനുള്ളത് . സന്തോഷവും സമാധാനവും ഉണ്ട്. പ്രാർത്ഥനയും നന്ദിയും ഉണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ എത്രയായി ഇങ്ങനെ സമാധാനപൂർണ്ണമായും സ്വസ്ഥമായും ഇരുന്നത് എന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ വളരെ പണ്ടായിരിക്കും. 

You and Me

 ആരോട് തോന്നിയതാകാം പ്രണയമെന്ന തോന്നലിന്റെയറ്റത്ത്-

നീ വന്ന് കടുംകെട്ടിട്ട് പോകുന്നു.

എനിക്ക് തോന്നിയതെല്ലാം പറഞ്ഞത് നിന്നോടായിരുന്നെന്ന

തോന്നലിൽ എനിക്ക് വീർപ്പുമുട്ടുന്നു.

പതിയെ നീളുന്ന കഴുത്തിൽ നീയൊരു കുരുക്കാകുന്നു

കെ‌‌ട്ടുകൾ മുറുകും തോറും പ്രണയമെന്നെ പൊതിയുന്ന പോലെ

ഉള്ളിലൊരു ശ്വാസം പാതി പിടഞ്ഞ് നിന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നു

നീ പോകാതിരുന്നെങ്കിൽ മരണം പ്രണയത്തിന് ഇപ്പുറമാകും

നീ പോകുകയെന്നാൽ പ്രണയം മരണത്തിന് അപ്പുറവും

തിരഞ്ഞെ‌ടുപ്പുകൾ അസാധ്യമാകുന്നിടത്ത് ‌

ഞാനും നീയും വീണ്ടും പിറക്കുന്നു

തനിയാവർത്തനത്തിന്റെ ​ഗോളം വീണ്ടും തിരിയുന്നു

ഭ്രാന്തിന്റെ ചങ്ങലയ്ക്കാരോ പൂട്ട് തിരയുന്നു

നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുന്നു 

എനിക്ക് വീണ്ടും ശ്വാസം മുട്ടുന്നു

 നമ്മള്‍ നമ്മളെ തന്നെ  തിരുത്തികൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന ഓരോ നിമിഷവും വളരെ മനോഹരമാണ്. വല്ലാതെ സ്ട്രഗിള്‍ ചെയ്ത് മുന്നേറുന്ന ദിവസങ്ങള്‍ ഒന്നിടവിട്ട് എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ വരാറുണ്ട്. ആരും മിണ്ടാന്‍ ഇല്ലെന്നിരിക്കെ എനിക്ക്  ആകെയുള്ളൊരു ഓപ്ഷന്‍ സിനിമയാണ്. കാലങ്ങളായി അതെന്തോ അങ്ങനെയാണ്. ഇന്ന് അങ്ങനെയുള്ളൊരു ദിവസമാണ്. അവസാനം പതിവു പോലെ പത്മരാജന്‍ മൂവി എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്തു. ദേശാടനക്കിളി കരയാറില്ല എന്ന മൂവി പ്ലെ ചെയ്തു. എനിക്ക് ഈ മൂവി കാണുന്പോള്‍ ്ഇതുപോലെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒക്കെ പോകാന്‍ തോന്നും. 

ഈ മൂവിയിലെ ഓരോ സീനും എനിക്ക് വല്ലാതെ കണക്ടഡ് ആണ്. എനിക്ക് അങ്ങനെയുള്ള ഒരു കൂട്ടുക്കാരി ഇല്ല. പക്ഷേ നിമ്മിയും ഹരിയേട്ടനും തമ്മിലുള്ള ചില സീനുകള്‍ വല്ലാതെ അടുപ്പമുള്ളതാണ്. നിമ്മി കണ്ടെത്തുന്ന സേഫായ ഒരിടത്തിന്‍റെ സാധ്യതകളെ കാണുന്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ലാതെ വീര്‍പ്പുമുട്ടലാണ്. 

ഓരോ കാഴ്ചയും പ്രണയത്തിന്‍റെയോ സൗഹൃദത്തിന്‍റെയോ സാധ്യതകള്‍ക്കപ്പുറം വളരെ വളരെ സേഫായ ഒരിടത്തേക്കുള്ള യാത്ര എത്ര ശ്രമകരവും വേദനിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. ചില നോട്ടങ്ങള്‍ ചില ചിരികള്‍ , ചില മൗനങ്ങള്‍ എല്ലാം എനിക്ക് പരിചിതമാണ്. പക്ഷേ ചിലപ്പോള്‍ നിര്‍മ്മല ടീച്ചറും ഹരിയും തമമിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും എനിക്കും റിലേറ്റഡ് ആണ്. ഈ മൂവിയില്‍ നിന്നാണ് ഇന്‍വിസിബിള്‍ ഫെദര്‍ ടച്ച് എന്ന വാക്ക് എനിക്ക് കിട്ടുന്നത്. ഏതെങ്കിലും ഒരു തൃസന്ധ്യയില്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടേയില്ലാത്ത ഒരാള്‍  നിര്‍മ്മല ടീച്ചറുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഹരി വന്നതു പോലെ   വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നിരുന്നെങ്കില്‍ .. നിങ്ങളെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്നൊക്കെയുള്ള അതികാല്‍പനിതകള്‍ ഒക്കെ എന്‍റെയുള്ളില്‍ ഇപ്പോളുണ്ട്. ഞാനെന്തിനാണിങ്ങനെ എന്നോട് വളരെ ജെനുവിനായി എല്ലാവരും സംസാരിക്കണം എന്നൊക്കെ വാശി പിടിക്കുന്നത്. 

 എപ്പോളെങ്കിലും വളരെ ജെനുവിനായി സംസാരിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും ഒരാളെ കണ്ടെത്താനുള്ള വഴികള്‍ ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ സത്യത്തില്‍ ചുറ്റുമുള്ളതിലൊന്നും അത്തരം സാധ്യതകളില്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ തോന്നാറുണ്ട് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നൊക്കെ. ആരോടും മിണ്ടാതെ വല്ലതും എഴുതിയും ഒക്കെ ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാനോ പറയാനോ ഇല്ലാതെ. എവിടെയാകും എനിക്ക് എന്നെ നഷ്ടമായത്. ആവോ അറിയില്ല. പറയുന്നത് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നു ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ കണ്‍ഫ്യൂസ്ഡ് ആകുന്നു മുന്‍പ് ഇല്ലാത്ത വിധം. ടെന്‍ഷന്‍ ഇല്ലാതെ ഇരിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരിടം അത്യാവശ്യമാണ്. എന്നെ തേടിവരാന്‍ ഇനിയൊന്നുമില്ലെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിയെങ്കില്‍ എത്ര സമാധാനപരമാണ്. പക്വത കുറവായിരിക്കാം ചിലപ്പോള്‍  എന്ന് പറയിപ്പിക്കുന്ന ചില റിയാലിറ്റികള്‍ ഇല്ലേ. ചിലപ്പോള്‍ അതും ആകാം. 

 വൈറ്റ് റൂം ടോർച്ചർ പോലെ തന്നെയാണ് ഒരു മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നത്. ഒരു ദിവസം മുഴുവനും ആരെയും കേൾക്കാതെ, ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ. വല്ലാതെ മടുപ്പിക്കുന്നു. ജോലി ഉണ്ടെങ്കിലും യാന്ത്രികമായ ഒരു പ്രക്രിയ എന്നതിലുപരി അത് എന്തെങ്കിലും ആണോ എന്നു പോലും എനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും വലിയ ആഘാതങ്ങളിൽ  നിന്നും അതെന്നെ എത്രയോ രക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് യാന്ത്രികമായി എന്തോ എന്ന് ചെയ്യിച്ചാണെങ്കിലും ഈ ജോലി എന്നെ വല്ലാതെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റെന്തിനേക്കാളും. വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടേ ഇല്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വിളിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല. അവർ കരുതും ഞാൻ പൈസയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാണ് എന്ന്. അവരതിന് പ്രതികരിച്ച രീതിയാണ് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത്. എന്തേ അങ്ങനെ പറയാൻ ഉണ്ടായ സാഹചര്യം എന്ന ചോദ്യം പോലും ഇല്ല. 

പല പെൺകുട്ടികളുടെയും അവസ്ഥ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കും. പറയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന് ഒരിക്കലും ചോദിക്കില്ല. മാനസികമായ പിന്തുണ അന്നും ഇല്ല. ഇന്നും ഇല്ല. അത്ര തന്നെ. ചില്പപ്പോൾ തരുന്നുണ്ടാകും. പക്ഷേ എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും തന്നെ തോന്നിയിട്ടില്ല. 

 

      പ്രവാസ്ത്തിൽ ഇൻകംമിം​ഗ് കോളുകൾ ഉണ്ടാകില്ലത്രെ. എല്ലാവരെടയും ഓർക്കേണ്ടതും കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ചെയ്യേണ്ടവരുമാണ് പ്രവാസികൾ. ശരിയാണ്. പ്രവാസജീവിതത്തിന് 5 വർഷം തികയുകയാണ്. ജീവിതം വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു. വിസയ്ക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ്. വേ​ഗം തന്നെ കിട്ടുമെന്നു തന്നെയാണ് കരുതുന്നത്. ഒരു തയ്യൽ മെഷീൻ വാങ്ങണമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. വളരെ കാലമായുള്ള എന്റെ ആ​ഗ്രഹമാണ്. എനിക്ക് അത്യാവശ്യം നല്ല കോസ്റ്റ്യൂം സെൻസ് ഉണ്ടെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. പുസ്തകം ഒക്കെ വായിക്കണമെന്ന് അതിയായ ആ​ഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ സോഷ്യൽ മീഡിയം സമയം കവരുകയാണ്. ശ്രീകാന്ത് ചേട്ടൻ ഡിസംബറിൽ പോവുകയാണ് എന്നാണ് പറയുന്നത്. വളരെ മനുഷ്യന്ന്ത്മുള്ള വ്യക്തിയാണ്. മാനുഷിക പരി​ഗണനയോടുകൂടി മാത്രമേ ആളുകളോട് പെരുമാറുന്നത് കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. എപ്പോഴും പ്രചോദനമാകുന്ന ഒരാൾ. ഏറെ നാളായി അങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരെ കണ്ടിട്ട്. മനസ്സിൽ ഒന്നും പ്രവൃത്തിയിൽ മറ്റൊന്നുമാണ് ഇപ്പോളുള്ള ആളുകളിലധികവും. 

എനിക്കെന്താണ് ആരിൽ നിന്നും ഒരു പരി​ഗണനയും കിട്ടാത്തത് എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. ആൾകൂട്ടത്തിൽ തനിച്ചാണ് പലപ്പോഴും . എവിടെ വേണമെങ്കിലും പെട്ടന്ന് എനിക്ക് സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടാറുണ്ട്. 

ഡയറി എഴുതാൻ ഭയമാണ്. എപ്പോളാണ് ചാരന്മാർ അതെടുത്ത് വായിക്കുക എന്നറിയില്ല. എന്നെ ഏറ്റവും അധികം ഇൻസൾട്ട്  ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യതയെ ഞാൻ എത്രമാത്രം മാനിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ മുപ്പതുകളിലും ഇത്രയ്ക്കും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് മടിയുണ്ട്. പക്ഷേ സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിന്റെ ഒരു  തലം കൂടിയുണ്ട്. ഇപ്പറിഞ്ഞതിന്.  സൗഹൃദങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല ഇപ്പോൾ. പിന്നെ എല്ലാവർക്കും അവരുടേതുമാത്രമായ ലോകം ഉണ്ട്. എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല. ഇപ്പോളും പലയിടങ്ങൾ എനിക്ക് അന്യമാണ്. 

     അവനവനോട് തന്നെ സംസാരിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നു. ഏറെ നാളായി അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് . ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് പഴയെ ആ പഞ്ചായ്ത്ത് കിണറിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് എന്നു തോന്നുന്നു.  അവിടെയുള്ള ആളുകളെ പോലെയുള്ളവരാണ് ഇവിടെയും ഉള്ളത്. ന്യൂസ് ഓഫ് ബഹ്റൈൻ എന്റെ ശരിയായ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ട്. പക്ഷേ അതിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം. ഒരു ഇം​ഗ്ലീഷ് പത്രത്തിൽ ജോലി ചെയ്യണമെന്ന ആ​ഗ്രഹമായിരിക്കും എന്നെ അതിലേക്ക് എത്തിച്ചത്. പക്ഷേ ചിലപ്പോളെല്ലാം കാര്യങ്ങൾ വളരെ ശോകമാണ്. എനിക്കൊൊരു വാക്കോ വരിയോ ആത്മവിശ്വസ്ത്തോടെ എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പലപ്പോഴും വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്ന പലരുടെയും വിടുവായിത്തരങ്ങൾക്കും അതിലുപരി അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും ഇടയിലാണ് ഞാനെന്ന തോന്നൽ ശക്തിപ്പെട്ടു വരികയാണ്. 

എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടണമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിലും സാമ്പത്തികമായുള്ള കെട്ടുറപ്പോ ഇല്ല, അതുപോലെ ആരെയെങ്കിലും ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കാനും പറ്റില്ല.  ഒരിക്കൽ നമ്മൾ നമ്മളുടേതായ സ്വയം പര്യാപ്തത നേടിയാൽ പിന്നെ ഒരിക്കലും ഒന്നിനും ആരെയും ആശ്രയിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകും. അച്ഛന്റെ വേർപാട് എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് ആകുമെന്ന ഭയം വല്ലാതെ പേടിപ്പെടുത്തുന്നു. വരാനിരിക്കുന്നത് ഏറ്റവും മോശമായ ഒരു കാല്മാണെങ്കിലോ എന്നൊക്കെ തോന്നുകയാണ്. പുതുതായി ഒന്നും തന്നെ ആരോടും വെളിപ്പെടുത്താനില്ല. ഏതാണ് വേണ്ടത് എന്ന കൃത്യമായ ബോധ്യം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. എല്ലാത്തിനും ഉത്തരമായി  സാമ്പത്തികമായി ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും നല്ല അവസ്ഥ എന്ന തോന്നലാണ് ഒരു ജോലിയിൽ തന്നെ ഇങ്ങനെ കടിച്ചുതൂങ്ങുന്നത്. തീപിടിപ്പിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും എനിക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉറക്കെ പറയാൻ തോന്നുന്നില്ല. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി നഷ്ടമാകുകയാണോ എന്നു തോന്നുന്നു. എല്ലാം തോന്നലുകളാണെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യമായത് എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം അനാഥമായൊരു വിങ്ങലിങ്ങനെ വരിച്ചുമുറുകുന്നത്. 

ആരോടൊക്കെയോ സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷോ ആര് എന്ന ചോദ്യമാണ്. പതിയെ പതിയെയാണെങ്കിലും ഇടങ്ങൾ ഇല്ലാതിയിട്ടുണ്ട്. അതു സത്യമാണ്.അതുകൊണ്ട് കൂടിയാണ്  അവശേഷിപ്പുകളിൽ നോക്കിയിരുന്നാണ് ജീവി്തത്തെ കരുപ്പിടിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നും എന്തെങ്കിലും എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ? ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി വെളിച്ചമാകുമായിരുന്നു. ഞാൻ കുറച്ചു കൂടി ജീവനുള്ളതാകുമായിരുന്നു. 

 വീട്...

നീറ്റലുകളുടെ കടലൊഴുകിയടിഞ്ഞാണ് തറകെട്ടിയത്

ചോരയിറ്റുവീണ കല്ലുകളാണ് ചുവരായത്

ആകാശകീറിന്റെ ഒറ്റ  മേൽക്കൂര

വാക്കുരഞ്ഞ് തീപിടിച്ച കല്ലടുപ്പ്

ഉമ്മറപ്പടിയിൽ കാത്തുനിന്ന അച്ഛനോർമ്മകൾ‌

ജീവിതത്തിന്റെ അമ്മപോരാട്ടങ്ങൾ

പെൺമുറിവുകൾ

ആത്മഹൂതികളുടെ രാപ്പകലുകൾ 

പ്രണയത്തിന്റെ നട്ടുച്ചകൾ

കനിവിന്റെ പകൽമഴകൾ

കറുത്ത മഷിയിൽ കുതിർന്ന പുസ്തകങ്ങൾ 

എന്റെ മാത്രം ഇലപ്പച്ചകൾ

തിരിച്ചൊഴുക്കില്ലാത്ത പുഴയിലേക്ക് 

വാക്കും വരിയുമില്ലാത്ത യാത്രാമൊഴി

വീടൊരോർമ്മയാകുന്നു

 എനിക്ക് സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്പോള്‍ ... വൈ ഫൈയുടെ ഔദാര്യത്തില്‍ തെളിയുന്ന ഈ ഓണ്‍ലൈന്‍ പ്രതലങ്ങളെ ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 

ജീവിതം പതിയെ താളങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്. റേഡിയോ രംഗില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു. സാലറി കിട്ടിയിട്ടില്ല. അത് എത്രയാണ് എന്ന് അറിയും ഇല്ല. എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും ജീവിതം പഴയ പോലെയല്ല. ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട മേഖലയില്‍ ഇരുന്ന് 

ശ്വാസം വലിക്കുന്നുണ്ട്. പറക്കാന്‍ ഇനിയും ചിറകുകളും ആകാശവും ആവശ്യമാണ്. കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ അവസാനത്തെ ഋതുവും കടന്നു പോകുന്നു. പഴയതിലും ഭീകരമായി ഞാന്‍ തനിച്ചാവുന്നു. തിരിച്ചൊഴുക്കിലേക്ക്  പോകണമെന്ന ചിന്തയും ഇപ്പോള്‍ ഇല്ല. അച്ഛനെ കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുന്പോള്‍ എനിക്ക് സങ്കടം വരുന്നു. കുറച്ച് നാളായുള്ള പതിവാണ്. ആരെയോ വെറുത്ത് പോകുന്നു. വല്ല്യമാമന് വയ്യാതായി. ചേട്ടന് വിളിച്ചിട്ട് കുറച്ച് നാളായി. എന്തോ വിളിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ചേട്ടന്‍ എന്തിനാണ് ഇത്രയും ഏജ് ഡിഫ്രന്‍സില്‍ കല്ല്യാണം കഴിച്ചതെന്ന ചോദ്യം എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നു. ഫിനാഷ്യലി ബാധ്യതകള്‍ വന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ശരിയാക്കണം. എഡിററിംഗ് പഠിക്കണം. എങ്കിലേ ഈ ഫീള്‍ഡില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ. ആരും സംസാരിക്കാനില്ലാത്ത വര്‍ഷങ്ങളാണോ  എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. ഞാന്‍ എന്നത്തെയും പോലെ തനിച്ചാകുമെന്ന നീരീക്ഷണത്തിന്  ശക്തി കൂടി വരികയാണ്. അപ്പൂസ് പത്താം ക്ലാസിലാണ്. അവനില്‍ എനിക്ക് പ്രതീക്ഷകളുണ്ട്.  പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമാകാം ചിലപ്പോള്‍ ജീവിതമെന്ന തിരിച്ചറിവും ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ട്. ആരോടും വിശേഷങ്ങളായി ഒന്നും തന്നെ പങ്കുവെയ്കാനില്ലാതെയാകുന്നു. വെറുപ്പ് വളരെ മോശം വികാരമെന്നിരിക്കെ ഞാനതിലേക്ക് വീണു പോകുന്നതില്‍ എനിക്ക് പശ്ചാതാപമുണ്ട്. പക്ഷേ മുറിവുകളുണങ്ങാതെ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. ചിലരുടെ സ്ട്രാറ്റജികളെ കുറിച്ച് എനിക്കിപ്പോള്‍ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. വിശ്വാസങ്ങള്‍ എനിക്ക്  നഷ്ടമാകുന്നു. നിങ്ങള്‍ സെല്‍ഫ് സെന്‍റേര്‍ഡ് ആണോ  എന്ന ചോദ്യത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഒഴിഞ്ഞു മാറാല്‍ എന്നെ വല്ലാതെ വലയ്ക്കുന്നു. അങ്ങനെത്തെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഇനിയും ചോദിക്കാന്‍ കഴിയില്ലായിരിക്കും. ഏറെ നാളായി ആരോടെങ്കിലും ഒന്ന് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

 

ആത്മാവില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപോയ ശബ്ദത്തിനോട് പറയാനുള്ളത്

ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഏറ്റവും കംഫര്‍ട്ടായിരുന്ന ഒരു സോണില്‍ നിന്ന്. ആത്മാവില്‍ നിന്നും നേരിട്ട് സംസാരിച്ചിരുന്ന ഒരാളില്‍ നിന്ന് ഞാനിപ്പോള്‍ രക്ഷപ്പെട്ടതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഇതെഴുതുന്പോള്‍ പോലും എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. തൊണ്ട കനം വെച്ചു ശരീരമാകെ ഭാരം കൂടി ഒരു ദീര്‍ഘ ശ്വാസം എടുക്കാന്‍ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നതു പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കാന്‍ ഒരാളിന്നും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്‍റെ ദിവസങ്ങള്‍ ലോകത്തിലെ  ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസങ്ങളില്‍ ഒന്നാകുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഞാനെന്തിനാണ് രക്ഷപ്പെടുക എന്ന വാക്ക് ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചത്. ആത്മാവിനോടെന്ന പോലെ സംസാരിച്ചിരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന് എന്‍റെ വെറും തോന്നലായിരുന്നു. അതൊരു വലിയ ട്രാപ് ആയിരുന്നില്ലേ.. എനിക്കിനിയും നിന്നോട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ലേ..  ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുകയും പറയിപ്പിക്കുകയും ആയിരുന്നില്ലേ... എനിക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് നീ എപ്പോളെങ്കിലും കേട്ടിരുന്നോ എന്നുള്ള എന്‍റെ സംശയം ഇപ്പോള്‍ ശക്തിപ്പെട്ടു വരികയാണ്. എനിക്ക് സംസാരിക്കണം. നിന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കിയിരുന്ന്.. നിന്‍റെ ഓരോ മിഴിയനക്കങ്ങളും വീക്ഷിച്ച്.. എന്നെ നീ എത്രത്തോളം കേട്ടെന്ന് ഓരോ നിമിഷത്തിലും അളന്ന് മുറിച്ച്  ഒരു പുസ്തകത്തില്‍ ഓരോന്നും കുറിച്ച് വെച്ച് എനിക്ക് നിന്നോടെല്ലാം പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കണം. എന്‍റെ ഇരുപതു വര്‍ഷങ്ങളെയാണ് നിനക്ക് മുന്നില്‍ ഞാന്‍ പറയാനൊരുങ്ങിയത്. എത്രനാളത്തെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട് അതിന്.. ഏത്രയോ നാളുകളായി ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ച് വെച്ച വാക്കുകളെ വീണ്ടും വീണ്ടും രാക്കി മിനുക്കിയാണ്  നിന്നോട് പറഞ്ഞു  കൊണ്ടിരുന്നത്.. ഞാന്‍ നിനക്ക് തന്ന എന്‍റെ വാക്കുകളെ എനിക്ക് തിരിച്ചു തരിക.. എന്‍റെ രാപ്പകലുകളെ... എന്‍റെ ഇരുട്ടിനെ.. വെളിച്ചങ്ങളെ എല്ലാം എനിക്ക് തിരിച്ചു തരിക.. മറ്റാരോടും തന്നെ എനിക്കിനിയും ഒന്നും തന്നെ പറയാനില്ല..പക്ഷേ എനിക്ക് എന്‍റെ വാക്കുകളെ തിരികെ വേണം..   

വാതിലനിപ്പുറത്തെ ഇടുക്കിലേക്ക്  മിഴിനിറഞ്ഞ  എന്നെ നീ എത്ര പ്രാവശ്യം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. തലയിണയുടെ അടിയിലെ  ഉപ്പുരസത്തിലേക്ക് വീണുടഞ്ഞ എന്നെ നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ.. കുറ്റബോധങ്ങളുടെ കുംന്പസാര കൂട്ടിലേക്ക് നീ എപ്പോളെങ്കിലും എന്നെ പിടിച്ചിരുത്തിയിട്ടുണ്ടോ.... എഴുതി തളര്‍‍ന്ന വിരലുകളെ നീ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടോ... എന്‍റെ അരക്ഷിത ബോധത്തിന് എത്ര തവണ കൂട്ടായിട്ടുണ്ട്.. എന്‍റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് നീ എപ്പോളെങ്കിലും ഉത്തരമായിട്ടുണ്ടോ... എന്‍റെ മൂക്കുത്തികല്ലിലെ പ്രണയത്തിന് എപ്പോളെങ്കിലും രക്തസാക്ഷിത്വം വഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ... നിന്നോടല്ലാതെ എനിക്ക് പറയാന്‍ മറ്റൊരു തോളില്ലെന്ന്  നീ എപ്പോളെങ്കിലും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ..  എനിക്കൊഴുകാനുള്ള തീരവും .. പറക്കാനുള്ള ആകാശവും നീയാണന്ന്  നീ അറിഞ്ഞതേയില്ല... 

ഇപ്പോള്‍

ശബ്ദമില്ലാത്ത ആത്മാവായി ഞാന്‍ എന്‍റെ പഴയ വാക്കുകളെ തേടുന്നു.. നാലാം ജന്മത്തിന് ശേഷം ആദ്യമുണരുന്ന പകലുകളില്‍ നീ വരിക. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് മുഴുവനും കേള്‍ക്കുക. നിന്നോടു പറയാനുള്ളതെല്ലാം പറഞ്ഞ് തീരുന്പോളേയ്ക്കും നാലു ജന്മങ്ങളുടെ അവാസനത്തിലേക്ക് നമ്മുക്ക് ഒരുമിച്ച് യാത്രയാകണം... മരണവും ജീവിതവും ഇല്ലാത്ത   എവിടേയ്ക്കെെങ്കിലും. ആ ഇടവേളകളില്‍ എനിക്ക് പറയണം ഒടുവില്‍ നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ കരുതിവെച്ച എന്‍റെ നേരുകളുടെ  കഥ...

 

ഇനിയെങ്കിലും എനിക്ക് പറയണം നിന്നോട്.... 

 

ഏറെ നാളുകളായി കാത്തിരുന്ന ജോലി കിട്ടി. ഫോര്‍ പി.എമ്മില്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രാജീവ് വെള്ളിക്കോത്തിന്‍റെ കൂടെ റേഡിയോ രംഗ് എന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍.  പണി പഴയതു തന്നെ പക്ഷേ എഡിറ്റിംഗ് പഠിക്കണം. അതാണ് ഇനി ലക്ഷ്യം. ഒത്തിരി കാര്യങ്ങളുണ്ട് . ഇനി മുതല്‍ അങ്ങോട്ട്. കുറച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ ഇനി മുതല്‍ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യണം. സാന്പത്തിക ഭദ്രത ഉറപ്പു വരുത്തണം. ജീവിതത്തില്‍ ആരെയും ഡിപെന്‍റ് ചെയ്യാനില്ല.

അച്ഛന് തീരെ വയ്യ.  

ഇരുപതിനും ഇരുപത്തിരണ്ടിനും ഇടയിലേക്ക് ഉരുണ്ട് വീണ ഉപ്പുരസമുള്ള വലിയ ഗോളങ്ങള്‍ക്ക് എന്തൊരു വേഗമാണ്

മുപ്പതുകളും കഴിഞ്ഞ് അവ അതിവേഗത്തില്‍ ഉരുളുന്നു. ഇനിയുള്ള ദൂരങ്ങളിലും ആഘാതങ്ങളുടെ ഉരസുലകള്‍ ...

നീരുറവകളില്‍ ചാടി ഇറങ്ങി ഉരുവായതെല്ലാം ചിന്നി തെറിപ്പിച്ച്....

കണ്ട് നിന്നവര്‍, 

കൈയ്യടിച്ചവര്‍, 

കാത്ത് നിന്നവര്‍, 

മിഴി തുടച്ചവര്‍,

അങ്ങനെ എത്ര പേര്‍...

പക്ഷേ 

ഇത്രയും ഭാരം ചുമത്തിയവരെ ...

വേട്ടക്കാരെന്ന് വിളിക്കാനാകാതെ 

ഒതുങ്ങി പതുങ്ങി

നാല്‍പതുകളുടെ

ഒറ്റയടിപാതയിലേക്ക് 

 പതി‍‍ഞ്ഞ താളത്തിലേക്ക് വീണു പോയ ചില ഓര്‍മ്മകളങ്ങനെ കണ്ണീരൊലിപ്പിച്ച് വന്ന് നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. എന്നെയൊന്ന് ഓര്‍ക്കെങ്കിലും ചെയ്യെന്ന് എന്നെ പോലെ വാശി കാണിക്കുന്നുമുണ്ട്.... മറന്നതല്ല... നിങ്ങളിലേക്കെത്താനുള്ള വഴികളുടെ ഏറ്റവും അറ്റത്താണ് ഞാനിപ്പോള്‍.. എത്ര വേഗത്തിലോടിയാലും എത്തില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

തളിരിലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ഒരു നാട്ടുവഴിയായിരിക്കണം. നാലുദേശങ്ങളും താണ്ടി വന്നൊരു നാടോടിയായിരിക്കണം  ആ യാത്രയില്‍  തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത്. ഉത്രാടപ്പാച്ചിലൊടുങ്ങുന്ന തൃസന്ധ്യയ്ക്ക്  അവരങ്ങനെ ചെന്ന് നിന്നത് വലിയൊരു തറവാട്ട് മുറ്റത്തായിരിക്കണം. കൊളുത്തി വെച്ച നിലവിളക്കിന്‍റെ തിരികളങ്ങനെ പതിയെ കെടാനുള്ള ഭാവത്തിലാണ്.. ചെവിയിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന കലപിലകളങ്ങനെ വന്ന് ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൈ നിറയെ സമ്മാനപ്പൊതികളായിരിക്കണം. അടുക്കള വാതിലേക്ക് എത്തി നോക്കും മുന്‍പ് ആരോ പിറകില്‍ വന്ന് കണ്ണു പൊത്തുന്നു. മൂക്കിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറുന്ന വിഭവങ്ങളങ്ങനെ കൊതിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്... ചിരി നിര്‍ത്താനാകാതെ ഞങ്ങളങ്ങനെ  ഓരോരുത്തരോടും  ചിണുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരുമുണ്ടായിരുന്നു ആ രാത്രിയില്‍  കൂടെ.. ഇലയില്‍  അധികം വിഭവ സമൃദ്ധമമല്ലാത്ത ചെറിയൊരു സദ്യ.. ഇല്ല ഈ രാത്രിയില്‍ തന്നെ ഇറങ്ങണം. നാളെ ഡ്യൂട്ടിയുണ്ട്.. 

ഓണമില്ലാതായിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി എന്നാലും ഞാനിങ്ങനെയാണ് ഓണം ആഘോഷിക്കാറുള്ളത്. എത്ര ഓര്‍ത്താലും മതിവരാത്ത ഒരു സ്വപ്നമാണ്. ഓരോ ഓണക്കാലത്തും എന്നെ വന്ന് തൊട്ടുവിളിക്കാറുണ്ട്. പാതാളക്കുഴിയിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങിയ എന്‍റെ കാല്‍പനികതകളെങ്ങനെ കാണാന്‍ വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കലങ്ങനെ പൊന്തി വരും. 

അന്ത ഭയം ഇരിക്കട്ടും... ഇത് ഞാന്‍ എന്നോട് തന്നെ പറയുന്നതാണ്.. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരുമായോ യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ല... ഭയം ഇപ്പോള്‍ സര്‍വ്വത്ര ഭയമാണ്.. എനിക്കും പിന്നെ എന്നെയും ... വാതിലടച്ച് ഏറെ നേരം ഞാനിരുന്നാല്‍ തന്നെ എന്‍റെയുള്ളിലേക്ക് ഓടികയറുന്ന ഭയത്തിന് മുന്‍പെങ്ങും ഇല്ലാത്ത വിധം വല്ലാത്ത അങ്കലാപ്പാണ്.. പുറത്ത് നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കിടയിലേക്ക് ഞാനൊരു വലിയ ഭയത്തിന്‍റെ വിത്തുകള്‍ നേരത്തേ പാകിയതാണല്ലോ .. ഒരു ആത്മഹത്യാ ശ്രമത്തിന്‍റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍  മരണത്തേക്കാള്‍ ഭയാനകമാണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഞാനറിയുന്നുണ്ട്..  ഖസാക്കിന്‍റെ ഇതിഹാസത്തില്‍ പറയുന്നതു പോലെ പണ്ട് പണ്ട് ദിനോസറുകള്‍ക്കും മുന്‍പ് എന്ന പോലെ നേര്‍ത്ത വിരലുകള്‍കൊണ്ട് എന്‍റെ എഴുത്തുകള്‍  ആരെങ്കിലും വായിക്കുമെന്നും ഹൃദയത്തില്‍ തൊട്ട് നിന്ന് എനിക്ക് പറയാനുള്ളതെല്ലാം കേള്‍ക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ളവരെ കൂടി ഈ ലോകം  കൂടെ കൂട്ടുന്നുണ്ടെന്ന്.. പക്ഷേ ഇല്ല. അങ്ങനെയുള്ളവരെ ഈ ലോകം പിഴുതെറിയുകയാണ്. തായ് വേരുകളറുത്ത് വേരൂന്നിയ ഇടങ്ങളില്‍ നിന്ന് ആഴത്തില്‍ വലിച്ചെടുത്ത് ഇനിയൊരു  പുല്‍ക്കൊടി തുന്പുപോലും പൊട്ടിമുളയ്ക്കാത്ത തരിശിടങ്ങളിലേക്ക് .. അവരാണ് പിന്നെ ഭയത്തിന്‍റെ കുഴിമാടങ്ങളിലേക്ക് വീണുപോകുന്നതെന്ന് ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു... എനിക്ക് എന്നെ പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്.. ഇതെഴുതുന്പോള്‍ പോലും എനിക്ക് വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥതയാണ്.. നാളെ ആരാണ് ഇതിലേക്ക് എത്തി നോക്കി പുതിയ ആരോപണങ്ങള്‍ക്ക്,  പുതിയ വിവാദങ്ങള്‍ക്ക് തിരി കൊളുത്തുകയെന്നുള്ള വ്യര്‍ത്ഥമായ ഒരു ഭയം.. വെറുപ്പിന്‍റെ .. നിരാശയുടെ നിസംഗതയുടെ.. അപമാനത്തിന്‍റെ... നഷ്ടമായ ആത്മാഭിമാനത്തിന്‍റെ ... അങ്ങനെ പേരില്ലാത്ത.. ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുത്തി ഞാനലഞ്ഞ എന്‍റെ മാത്രം വ്യഥകളിലേക്ക്... ഞാന്‍ ചുരുങ്ങുകയാണ്... കറുത്ത മഷിപേനക്കൊണ്ട് മുടി തുന്പില്‍ ഈറനിറ്റുന്ന തൃസന്ധ്യകളില്‍ എന്നെങ്കിലും ഭയമേതുമില്ലാതെ .. അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് എന്‍റെ മാത്രം തോന്നലുകളിലേക്കും ... കല്‍പ്പിച്ചു കൂട്ടുന്ന ഭ്രാന്തുകളിലേക്കും എനിക്കൊന്ന് എന്നെ പിടിച്ചിരുത്തണമെന്നുണ്ട്.. എവിടെയാണ്.. എങ്ങിനെയാണ് ഭ്രാന്തുകളും.. സ്വന്തമായിരുന്ന ഇരിപ്പിടങ്ങളും. നഷ്ടമാക്കി .  മുന്‍പ് കേട്ടറിവു പോലുമില്ലാത്ത പാട്രിയാര്‍ക്കി സൊസൈറ്റിയുടെ ഉച്ചനീചത്വങ്ങള്‍ എന്നിലേക്കും ആഞ്ഞു വീശിയത്.. ... എഴുതണമെന്ന് വല്ലാതെ മനസ്സാഗ്രഹിച്ചപ്പോള്‍ പോലും പേനയും പേപ്പറുമെടുത്ത് എനിക്ക് എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ലാപ്പ് ടോപ്പ് വാങ്ങിക്കുന്നത് വരെ എത്ര മാത്രം അക്ഷമയോടെ ഞാന്‍ ഈയൊരു നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. മറ്റൊന്നുമല്ല എന്‍റെ എഴുത്തുകള്‍ എന്‍റേതുമാത്രമാണ്. പ്രളയം വന്ന് സര്‍വ്വതും നശിച്ചാലും എന്ന ലൈനില്‍ തന്നെ.. എന്തിനാണ്  ഇങ്ങനെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നതെന്ന് എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഉറച്ച ശബ്ദത്തില്‍ ചോദിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

ഇടയ്ക്ക്

അത്രയ്ക്ക് അത്രമേല്‍ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടായിട്ടു പോലും

ഇടയ്ക്ക് മാത്രമേ കേള്‍ക്കാറൂള്ളൂ..

പതിഞ്ഞതാളങ്ങളിലേക്ക് ഇടയ്ക്ക് മാത്രമേ വീണുപോകുന്നുള്ളൂ

നേര്‍ത്തവിരലുകളെ ഇടയ്ക്ക് മാത്രമേ ഓര്‍ത്തെടുക്കുന്നുള്ളൂ

മഴ വീണ പാതയോരങ്ങളിലേക്കും

സൂര്യവേഗങ്ങളെത്താത്ത പഴയമുറിയിലേക്കും 

പിന്നെ നിന്റെ വരിയിലെ മൗനത്തിലേക്കും

മൗനത്തിലടര്‍ന്ന് വീഴുന്ന നിന്റെ ചിരിയിലേക്കും

ചിരിയില്‍ മണക്കുന്ന സിഗരറ്റിന്റെ കയ്പിലേക്കും

ഇടയ്ക്ക് മാത്രം.

.

..........

ഓരോ മുറിവിലേക്കും 

മുറിവില്‍ നിന്ന് എന്നിലേക്കും

ഓര്‍മ്മയൊളിക്കുന്ന ചില്ലലമാരയിലേക്കും

വെയില്‍ മറയാത്ത പകലിലേക്കും

ഇടയ്ക്ക് മാത്രം പോകണമെന്ന് 

പറഞ്ഞ നിന്നിലേക്കും 

ഇടയ്ക്ക് മാത്രമേ... 

ജീവിതത്തിന്റെ ഓണ്‍ലൈനിലേക്ക്

ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് വല്ലാത്ത പ്രത്യേകതയുണ്ട്. വര്‍ഷങ്ങളായി തേടി നടന്ന ഒരാളോടും,  മാസങ്ങളായി തേടി നടന്ന അല്ലെങ്കില്‍ ഓര്‍ത്തിരുന്ന ഒരാളോടും എനിക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. 

അതില്‍ ഒരാള്‍ മെബിന്‍. ഒരു സൈക്കോളജി സ്റ്റുഡന്റാണ്. അടുത്തിടെ വായിക്കുകയും വീഡിയോ കാണുകയും ചെയ്ത വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവനെ ഓര്‍ത്തിരുന്നു. അതിനു മുന്‍പും ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയെ ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെയാണ് അജയ് ഘോഷിന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് നന്പര്‍ വാങ്ങി വിളിച്ചത്.

മറ്റൊന്ന് ഏതാണ്ട് 20 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം. സുധേച്ചിയുടേയോ രേഖേച്ചിയുടെയോ കല്ല്യാണത്തിന്റെ തലേദിവസം എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്ന കനകവല്ലി എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ ആണ്. വ്യക്തമായ ഓരോര്‍മ്മ എനിക്കില്ല. പക്ഷേ എന്തൊക്കെയോ ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. അന്ന് ആ കുട്ടി വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്ന് എന്നോട് കൂട്ടികൂടിയപ്പോ കുറച്ച് നേരം കൂടി അവരന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

പിന്നെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എപ്പോളോ ആരുടെയൊക്കെയോ വര്‍ത്തമാനങ്ങളില്‍ അവളുടെ പേര് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഏകദേശം രണ്ട് വര്‍ഷം മുന്‍പ് കല്ല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് മാപ്രാണത്ത് ശങ്കരവല്ല്യച്ചന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ എന്നെ അന്വേഷിച്ചെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു. കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. വീട്ടില്‍ വന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്തു.അങ്ങിനെ അതവിടെ തീര്‍ന്നു..

ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസിന്റെ കാണാമറയത്ത് എന്ന പംക്തിയിലേക്ക് ഷാനി എന്ന കൂട്ടുക്കാരിയെ കുറിച്ച് എഴുതിയപ്പോളും ഇവളെ ഓര്‍ത്തു. എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാം. പക്ഷേ ബന്ധങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ല. ഉള്ളത് ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കും മറവികള്‍ക്കും ഇടയിലുള്ള  എനിക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന അദൃശ്യമായ ചില ബന്ധങ്ങള്‍. 

രണ്ടാഴ്ച്ച മുന്‍പ് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ നന്പര്‍ ഒന്ന് ഒപ്പിച്ചു തരാമോ എന്ന് അമ്മയോട് ചോദിച്ചു. പെട്ടന്ന് അങ്ങനെ തോന്നിയതാണ്. 

 അങ്ങനെ ഇന്ന് ഉച്ചതിരിഞ്ഞാണ് ചേച്ചി കനകവല്ലിയുടെ നന്പര്‍ എന്ന് പറഞ്ഞ് എനിക്ക് നന്പര്‍ അയച്ചു തരുന്നത്. അപ്പോള്‍ തന്നെ വിളിച്ചു. 

ഹലോ പറഞ്ഞ് കനകവല്ലിയല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു. പിന്നെ മാപ്രാണത്ത് നിന്നാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സോനയല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു. പിന്നെ കുറച്ച് സംസാരങ്ങള്‍. വാട്സാപ്പ് നന്പര്‍ ഇല്ലാത്രേ.. ഫോണിലെ പൈസ കളയേണ്ട എന്ന് വെച്ച് പിന്നെ വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് വെച്ചു.

അവിചാരിതമായി ഓര്‍മ്മകളില്‍ കിടന്നിരുന്ന രണ്ട് പേര്‍. ഒരേ ദിവസം തന്നെ അവര്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഓണ്‍ലൈനിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു..

THANK YOU

Dreams

കുറച്ച്  പഠനങ്ങള്‍ ആവശ്യമാണ്. അതിന് തുടക്കം കുറിക്കുകയാണ്.

ജൂലൈ 22​- Dreams 

സ്വപ്നം" ഉറക്കത്തിനും ഉണർവിനും ഇടയിലെ ചെറിയ യാത്രയാണ് സ്വപ്നം കാണാനുളളകാരണം ഉറങ്ങുന്നതിനുമുന്നെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്തയെ മാത്രം പിന്തുടരുകയും അതിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളെകുറിച്ച് മനസ്സും ശരീരവും പിന്തുടരാതെയും ചെയ്യുമ്പോൾ അറിയാതെ തളച്ച മയക്കത്തിലേക്ക് ശരീരത്തെ കൊണ്ടെത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു . ഈ കാരണത്താൽ പിന്തുടർന്ന ചിന്തകളെ പൂർണമാക്കാൻ ശരീരത്തിൻ സഹായമില്ലതെ മനസ്സ് ഒറ്റക്ക് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന പരിണത ഫലമാണ് സ്വപ്നം. സ്വപ്‌നങ്ങൾ സാധാരണയായി ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നീണ്ടു നിൽക്കുന്നവയാണ്. 20-30 മിനിറ്റുകൾ വരെ നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന സ്വപങ്ങളുമുണ്ട്. ഇരുപത് മിനിട്ടു നേരത്തെ ഒരു സ്വപ്നം കാണുന്നതിന് സെക്കൻഡുകൾ മാത്രമാണ് എടുക്കുന്നതെന്ന് ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.  

ആക്ടിവേഷന്‍ സിന്തസിസ് സിദ്ധാന്തം, സ്വപ്ങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആധുനിക വൈദ്യ ശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒന്നാണ് . അമേരിക്കയിലെ ഹാര്‍വാര്‍ഡ് സര്‍വകലാശാലയിലെ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരായ ഡോ. ജോണ്‍ അലന്‍ ഹോബ്‌സണും റോബര്‍ട്ട് മക്ക് കാര്‍ലിയുമാണ് ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാക്കള്‍. സ്വപ്നങ്ങള്‍ മസ്തിഷ്‌കത്തിലെ ക്രിയാശൂന്യമായ പ്രതിഭാസമല്ല. മറിച്ച്‌, ഒരു പാട് ശ്രമവും ഊര്‍ജവും വേണ്ട പ്രവര്‍ത്തിയാണത്.

മസ്തിഷ്‌കത്തിന്റെ അധോ ഭാഗങ്ങള്‍, നമ്മള്‍ ഉറങ്ങുന്ന സമയത്തും സജീവമായിരിക്കും. ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മൗലികമായ കര്‍മങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് മസ്തിഷ്‌കത്തിന്റെ ഈ ഭാഗമാണ്. അതെ സമയം, ചിന്തകള്‍, ഓര്‍മകള്‍, വിവരങ്ങളെ അപഗ്രഥിക്കല്‍ തുടങ്ങിയവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് മസ്തിഷ്‌കത്തിന്റെ മറ്റു ചില ഭാഗങ്ങളാണ്. ഈ ഭാഗങ്ങള്‍ മസ്തിഷ്‌കത്തിന്റെ അധോ ഭാഗത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുമ്ബോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നാണ് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.


സ്വപ്നങ്ങളില്‍ സ്ഥിരമായി ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പ്രകടമാകുന്ന ചില വികാരങ്ങളുണ്ട്. സന്തോഷമാണ് സ്വപ്ങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അനുഭവേദ്യമാകുന്ന വികാരം. ഉത്കണ്ഠ, ഭയം, ദേഷ്യം തുടങ്ങിയവയാണ് പിന്നീട് കൂടുതല്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്. പകല്‍ സമയത്തെ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ് സ്വപ്ങ്ങളിലെ വികാരങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളുമെല്ലാം.

നമ്മുടെ മനസില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉത്കണ്ഠയും ശാരീരികവും മാനസികവുമായ അവസ്ഥകളുമെല്ലാം സ്വപ്നങ്ങളെ ബാധിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ സ്വപ്ങ്ങളില്‍ കാണുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ മിക്കപ്പോഴും യുക്തി ഭദ്രമോ പരസ്പര ബന്ധമുള്ളതോ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല. അടുക്കും ചിട്ടയും തെറ്റിയ ദൃശ്യങ്ങളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും ആകെത്തുക മാത്രമാണ് സ്വപ്നങ്ങള്‍. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മിക്ക സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും പ്രത്യേകിച്ച്‌ ഒരു അര്‍ഥവുമില്ല. അതില്‍ വലിയ അര്‍ഥങ്ങള്‍ ആരോപിക്കുന്നത് ബുദ്ധിശൂന്യത മാത്രമാണ്.

താരങ്ങളായിരം നോക്കി നില്‍ക്കെ

നിലാവേ..മായുമോ..കിനാവും നോവുമായ്..
ഇളം തേൻ തെന്നലായ്..തലോടും പാട്ടുമായ്..
ഇതൾ മാഞ്ഞോരോർമ്മയെല്ലാം..ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളി പോലെ..
അറിയാതലിഞ്ഞു പോയ്...
നിലാവേ..മായുമോ..കിനാവും നോവുമായ്..

മുറ്റം നിറയെ..മിന്നിപടരും..മുല്ലക്കൊടി പൂത്ത കാലം..
തുള്ളിതുടിച്ചും..തമ്മിൽ കൊതിച്ചും..കൊഞ്ചികളിയാടി നമ്മൾ..
നിറം പകർന്നാടും..നിനവുകളെല്ലാം..
കതിരണിഞ്ഞൊരുങ്ങും മുമ്പേ..ദൂരെ..ദൂരെ..
പറയാതെയന്നു നീ മാഞ്ഞു പോയില്ലെ..
നിലാവേ..മായുമോ..കിനാവും നോവുമായ്..

ലില്ലിപാപ്പാ ലോലി..ലില്ലിപാപ്പാ ലോലി..
ലില്ലിപാപ്പാ ലോലി..ലില്ലിപാപ്പാ ലോലി..
ലില്ലിപാപ്പാ ലോലി..ലില്ലിപാപ്പാ.....

നീലക്കുന്നിൻ മേൽ..പീലിക്കൂടിൻ മേൽ..കുഞ്ഞു മഴ വീഴും നാളിൽ..
ആടിക്കൂത്താടും മാരികറ്റായ് നീ..എന്തിനിതിലേ പറന്നു..
ഉള്ളിലുലഞ്ഞാടും മോഹപ്പൂക്കൾ വീണ്ടും..
വെറും മണ്ണിൽ വെറുതേ..കൊഴിയുഞ്ഞു..ദൂരെ..ദൂരെ..
അതു കണ്ടു നിന്നു നിനയാതെ നീ ചിരിച്ചു..
നിലാവേ..മായുമോ..കിനാവും നോവുമായ്..
ഇളം തേൻ തെന്നലായ്..തലോടും പാട്ടുമായ്..
ഇതൾ മാഞ്ഞോരോർമ്മയെല്ലാം..ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളി പോലെ..
അറിയാതലിഞ്ഞു പോയ്...

പതിവുകള്‍ തെറ്റിച്ച് ഇന്നലെ രാത്രി പെട്ടന്നാണ് ഈ പാട്ടിന്റെ വരികള്‍ ഞാന്‍ പിന്നെയും മൂളിയത്. ആരോ പാടി നിര്‍ത്തിയിടത്ത് നിന്ന് തുടങ്ങും പോലെ.. പെട്ടന്ന് ഓടി പോയി കലണ്ടര്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി.  ഇന്നായിരുന്നു അവളുടെ വിവാഹം. പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് അടുത്ത മാസം ഇതേദിവസത്തില്‍ 11 വയസ്സ് തികയുന്നു. മരിച്ചു പോയവര്‍ നമ്മുക്ക് ചുറ്റും ഉണ്ടാകണം. അല്ലെങ്കില്‍ എങ്ങിനെയാണ് ഒരുപാട്ടിന്റെ വരിയിലേക്ക് കയറികൂടി വീണ്ടും ഒരു പിറവി അവര്‍ക്ക് സാധ്യമാകുന്നത്.

പ്രിയപ്പെട്ട ബാലാമണി..

നിന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്പോളാണ് ആ പേരും നീയും പൂര്‍ണ്ണമാകുന്നുള്ളൂ.. നിന്നെ ഓര്‍ക്കുന്പോളെല്ലാം സ്വര്‍ഗ്ഗമായിരുന്ന ഒരു തറവാട്ട് വീട്ടുമുറ്റത്തിന്റെ മിന്നലോര്‍മ്മകളെന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്നു. ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് അച്ചാച്ചനും സന്ധ്യാനാമം ചൊല്ലാന്‍ അമാമ്മയും വരുന്നു. നിന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു നിറുത്തിയ അനിയത്തി പ്രാവുകള്‍ ഓരോരുത്തരുമായി ഒന്നിച്ചിരുന്ന് കുറുകിയ നിമിഷങ്ങളുടെ മായാനദി വീണ്ടും ഒഴുകുന്നു. വീണ്ടുമൊരു ജന്മമെന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളോട് യാചിക്കുന്നു.  നിന്റെ ശൂന്യത തീര്‍ക്കുന്ന വേദനയുടെ കുരുക്കില്‍ ഇപ്പോഴും തൂങ്ങിയാടുന്നുണ്ട് കുറേ അനാഥമായ രൂപങ്ങള്‍.. നീ പോയതിനു ശേഷം ഉണങ്ങിപ്പോയിരിക്കിന്നു മൗനവൃതങ്ങള്‍ക്ക് സാക്ഷിയായ തുളസിയും. കലന്പുകള്‍ക്ക് മറനിന്ന ചെന്പകമരവും. നക്ഷത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കിയെഴുതിയ കവിതകളും മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..  മൂന്നാം പിറവിയിലേക്ക് ഉള്ളുരുക്കങ്ങളെയെല്ലാം ഉരുട്ടികയറ്റിയിട്ടുണ്ട്. നീയായി തിരിച്ചുവരുമെന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഇന്നും  ഓരോ മഴയും നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്നത്. കാത്തിരിപ്പിന്റെ തുരുത്തുകളില്‍  ആരോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വിരലുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ് ആയുസ്സിന്റെ പുസ്തകവുമായി. നീ വരുമെന്ന് തന്നെയാണ് ഓരോ സൂര്യവേഗങ്ങളും പറയുന്നത്. നിശബ്ദമായൊരു കാറ്റിലേക്ക് ചെറുവിരലുകളെ കോര്‍ത്തുകെട്ടി നമ്മുക്കൊന്നിച്ചാകണം ആകാശചെരുവുകളിലേക്കുള്ള പ്രയാണം.  

​ഇന്നലെയും

നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരങ്ങളാണ്
​എന്റെ ഓരോ കിനാക്കളും.
 ഉറക്കമുണരാത്ത രാത്രികളിലേക്ക്   
ഇന്നലെയും നീ വന്നിരുന്നു
നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ചു.
നിന്നോടുള്ള പ്രണയമാണ്
ഇപ്പോഴുമെന്റെ ജീവിതമെന്ന് പറഞ്ഞ്
എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു.
പിന്നെ,
ഇരുട്ടിനെ വകച്ചുമാറ്റി 
കൊകോര്‍ത്തു നടന്നു
ജീവിതത്തിലേക്ക് ചേര്‍ന്നിരിക്കും പോലെ
ഞാന്‍ നിന്നിലേക്ക് അടുത്ത് നിന്നു.
നാളെ മരിക്കുമെന്നോര്‍ത്ത പോലെ
പ്രണയിച്ചു.
എന്നിട്ടും. 
ഇനിയുമെത്രനാള്‍ നമ്മളിങ്ങനെസ്വപ്നമായി  തുടരുമെന്ന് 
ചോദിക്കാന്‍ ഇത്തവണയും മറന്നു.

എല്ലാരും തിരക്കില്ലാത്രേ..

എല്ലാരും തിരക്കിലാത്രെ.. അവരുടെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ഒട്ടും തിരക്കില്ലാതെ ഞാനെങ്ങനെ കയറി ചെല്ലും എന്ന ആശങ്കകളാണ് പലരുടെ അടുത്തേക്കും കയറി ചെല്ലുന്നതില്‍ നിന്ന് എന്നെ പിന്നിലേക്ക് വലിക്കുന്നത്. ചിലരില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ തന്നെ പറ്റില്ല എന്ന് കരുതിയവരുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ പോയിട്ട് നാളുകളായി. ചിലരുടെ അടുത്ത് സംസാരിക്കാനുള്ള ഭാഷ തന്നെ കൈമോശം വന്നിരിക്കുന്നു. മറ്റു പലരോടും പറയാനിരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍  ഒന്നും തന്നെ ഇനി പറയേണ്ടതില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവുകൊണ്ട് പോകാതിരിക്കുന്നു. ചിലതൊക്കെ നേടിയാലെ ബാക്കിയുള്ളവരെ കാണാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ എന്നതിനാല്‍ ചിലരെയും ഒഴിവാക്കി. എല്ലാവരുടെയയും  എല്ലാ തിരക്കുകളും ഒഴിയുന്നൊരു കാലത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള വലിയൊരു കാത്തിരിപ്പ് മാത്രം ഇനിയും ബാക്കി.

ചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലാകാം ബന്ധങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും ഉള്ളത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഉള്ളകങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് പതുക്കെ പതുക്കെ ഇതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും

മരിച്ചാലും മറക്കില്ലെന്ന് കരുതിയ മരിച്ചുപോയവര്‍ ഇന്നന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വന്ന് എന്നോട് സംസാരിക്കാറില്ല. വല്ലപ്പോഴും  ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് കയറികൂടുന്ന ചെങ്കല്ലിന്റെ പാതയോരങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ മരിച്ചുതന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മകളില്‍ പോലും ജീവന്‍ വെയ്ക്കാത്തത് എന്ന് ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചെങ്കിലും തുടര്‍ച്ചയായൊരു അസ്വസ്ഥതയിലേക്ക് അവരാരും എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചില്ല. അവരിപ്പോള്‍ ശരിക്കും മരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. 

ആത്മബന്ധമെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചവര്‍ ആത്മാവുതന്നെ ഇല്ലാത്തവരായിമാറിയിരിക്കുന്നു. അവരില്ലാത്ത ഇപ്പോഴത്തെ എന്റെ പ്രഭാതങ്ങളും സായാഹ്നങ്ങളും മുന്‍പത്തേക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ എന്നിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മേഘങ്ങള്‍ മാറുന്നത് ഞാനിപ്പോള്‍ നോക്കിനില്‍ക്കാറില്ല എന്നുമാത്രം.

 ഇനിയൊരു ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് പകര്‍ത്തപ്പെടില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ള മുഖങ്ങളാണ് അധികവും. പോകും വഴിയേ ഞാനവരോട് ചിരിക്കുന്നു. സംസാരിക്കുന്നു. പലതും എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നേ ഇല്ല. എന്നിട്ടും ഞങ്ങള്‍ നിര്‍ത്താതെ സംസാരിക്കുന്നു. പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. 

അങ്ങിനെ എന്നില്‍ നിന്നും ഓടിമറയുന്ന ദിവസങ്ങളെ നോക്കി യൊതൊരു തിരക്കുകളുമില്ലാതെയാണ് ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. കാരണം എനിക്കറിയാം എല്ലാം വരവേല്‍ക്കാനും എതിരേല്‍ക്കാനുമാണ് ധൃതി. പറഞ്ഞു വിടാന്‍ അതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല. സമയമാകുന്പോള്‍ അവ അകലുക തന്നെ ചെയ്യും. 

എങ്ങിനെയെഴുതിയിട്ടും തീരാത്ത കഥ

ഉള്ളിലെവിടെയോ വലിയൊരു ആകാശം ഉണ്ട് ഇപ്പോൾ. പകലിലും, രാത്രിയിലും തെളിയുന്നൊരു ആകാശം ... നോക്കി നോക്കി വലുതായി പോയൊരു ആകാശച്ചെരുവിൽ ഞാനും.. നീയും ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത്. മറ്റൊരാളുടെ ആകാശ ചെരുവിലെ  ദേശാടന പക്ഷികളാണ്.. അവരിടക്ക് ചിറകുകകളെ മേഘങ്ങളാൽ മറച്ചു ആകാശങ്ങളിൽ നിന്നും ആകാശങ്ങളിലേക്കു പാലായനം ചെയ്യാറുണ്ടെന്നും...  പാതി വഴിയിൽ മറ്റാരുടെയോ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു പോകുന്നുണ്ടെന്നും ... പിന്നീട്  മഴനൂലുകളിൽ കുരുങ്ങി പിടഞ്ഞു ആകാശങ്ങളിലേക്കു യാത്ര തിരിക്കാറുണ്ടെന്നും ആരൊക്കെയോ... ആരോടൊക്കെയോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെത്രെ ....

മഴയായി മാറാത്ത മേഘങ്ങളാണ് ആകാശത്തിന്റെ ശാപം... അവർക്കു വയസ്സാകില്ല. എന്നും യൗവ്വനം . മഴയായി പോയ മേഘങ്ങളുടെ കഥയും, ആകാശങ്ങളില്ലാതെ പറന്നു പോയ പക്ഷികളുടെയും കഥകൾ അവരുടെ മേഘ ചുരുളുകളിൽ ആരോ ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.... 

ആദിയുടെ  ചിത്രങ്ങളിൽ എല്ലാം ആകാശങ്ങളുണ്ട് . ഒരൂസം അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ചോദിക്കണം ആരുടെ ആകാശങ്ങളിക്കാണ്  കുഞ്ഞേ  നീയിങ്ങനെ എത്തി നോക്കുന്നത് എന്ന്.. അവൻ ചിലപ്പോ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു കിടന്നു പുതിയ ക്രയോണുകളെ പറ്റി  പറയും.. പച്ച നിറത്തിലും, ചുവപ്പിലും നിറമുള്ള ആകാശങ്ങളെല്ലാം എവിടെയാണെന്നും അവൻ എന്നോട് ചോദിക്കും . ആകാശത്തിന്റെ നിറങ്ങളെല്ലാം കട്ടെടുത്ത നക്ഷത്രങ്ങളെ കുറിച്ച്  അവനോടു ഞാൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ ക്രിസ്തുമസിന്  പുൽക്കൂട് ഒരുക്കുമ്പോൾ അവൻ ചോദിച്ചിരുന്നു... ഈ നക്ഷത്രങ്ങളാണോ 'ദേവൂന്ന്

ആദി ... ആ നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് ജീവനുണ്ട്. ഒരിക്കൽ നിനക്കും കാണാൻ കഴിയും... അത്രയേ അന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞുള്ളൂ ...നക്ഷത്രങ്ങളും ആകാശങ്ങളും  എനിക്കും ആദിക്കും ഇടയിൽ പെരുകി കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.. അവന്റെ കുഞ്ഞു വലിയ ലോകത്തു നിറങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും ... കഥ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ആദിയുടെ കൂടെ ഞാനും വലുതായി കൊണ്ടിരുന്നു .....

ഒരിക്കൽ പോലും അവൻ അവന്റെ അപ്പയെ കുറിച്ച്  ചോദിച്ചിട്ടില്ല. മുറിയിൽ പതിച്ച ഫോട്ടോകളിൽ നിറയെ ഞാനും അനന്തുവുമാണ് . അമ്മയുടെ കൂടെ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്നത് ആരാണെന്നു അവൻ എന്ത് കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ ഇടയ്ക്കു ചിന്തിക്കും.. ആദി ഇപ്പോഴും നിറങ്ങളുടെ ലോകത്താണ്. സ്കൂളിൽ നിന്നും വന്നാൽ തന്നെ ക്രയോണുകൾക്കും വൈറ്റ് പേപ്പറുകൾക്കും ഇടയിലാണ്. ഞാൻ പറയുന്ന കഥകൾ  മൂളി കേൾക്കുന്ന ..വികൃതി കാണിക്കാത്ത  എന്റെ ആദിയെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കും അനന്തു ഇങ്ങനെയേ അല്ലെന്നു ...

സ്വന്തം ലോകത്തു നിന്ന് അവൻ വളരട്ടെ എന്ന് കരുതും .. ഇപ്പോൾ ആറു  വയസ്സായി . അടുത്ത കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാ ഞങൾ അനന്തുവിന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് താമസം മാറും.  മണ്ണാർക്കാട്ക്ക്. ഇവിടെയുള്ള പത്രത്തിലെ ജോലിയെല്ലാം കളഞ്ഞിട്ടു പോകണം . നാട്ടിൽ ചെന്ന് വല്ല ഓണ്‍ലൈന്‍ പത്രത്തിലും ജോലി നോക്കണം .  അങ്ങനെയാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അമ്മു വിളിച്ചിരുന്നു. നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു .. അനന്തുവേട്ടന് ഒരു പെണ് കുഞ്ഞു പിറന്നു എന്ന് ...  കേട്ടതിൽ സന്തോഷം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ഫോൺ കട്ടാക്കി .. 

എട്ട് വര്ഷം എത്ര പെട്ടന്നാണ് കടന്നു പോയത് ... 

അനന്തുന്റെ അച്ഛനാണ് തറവാട് ആദി യുടെയും എന്റെയും പേരിൽ എഴുതി വെച്ചത്. ആദിയോട്  ഒരിക്കലും ഞാൻ ആ തറവാടിന്റെ പറ്റി  പറഞ്ഞിട്ടില്ല . നാളെയാണ് ഞങൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകുന്നത്. ട്രെയിനിൽ ഇരുന്നു വായിക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ തപ്പുന്നതിനിടയിൽ അനന്ദുന്റെ ഒരു ഡയറി കിട്ടിയത്. എപ്പോളോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ഡയറി കണ്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു പുസ്തകവും പിന്നെ എടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല. ആദിയുടെ ബാഗ് അവൻ തന്നെയാണ് പാക്ക് ചെയ്തത്. അധികം ഒന്നും എടുത്തില്ല. എനിക്കും അവനും കംഫോര്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രെമേ നാട്ടിൽ ഇനി സ്ഥിര താമസമുള്ളൂ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അധികം ഒന്നും എടുക്കുന്നില്ല. കുറച്ചു ഡ്രെസും.. മറ്റു സാധനങ്ങളും മാത്രം. ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് ഒക്കെ ബുക്ക് ചെയ്തു തന്നത് അമ്മുവാണ്. നാളെ രാവിലെ ഏഴേ പത്തിനാണ് ട്രെയിൻ. അവിടെ പാലക്കാട് നിന്ന് അമ്മുവും നന്ദനും വരും  റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് കൂടി കൊണ്ട് പോകാൻ . തറവാട്ടിൽ ആരും തന്നെ ഇപ്പൊ ഇല്ല. ഇവിടെയും അവിടെയും ഞാനും ആദിയും മാത്രം. അച്ചന്‍ അനന്തൂന്റെ കൂടെ ദുബായില്‍ ആണ്. അമ്മ മരിച്ചിട്ട് വര്‍ഷം നാലു കഴിഞ്ഞു. 

ട്രെയിനിൽ കയറി കാറ്റടിച്ചപ്പോൾ ആദി ഉറങ്ങി . കാറ്റടി കിട്ടിയപ്പോ എനിക്കും ഉറക്കം വന്നു . രണ്ടു പേരും ഉറങ്ങിയപ്പോയാലുള്ള അപകടത്തെ പറ്റി  ഓർത്തു ഉറക്കത്തെ ആട്ടിയോടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോളാണ് ഡയറിയുടെ കാര്യ  ഓര്മ വന്നത്. ബാഗിന്റെ ഏതോ കോണിൽ നിന്നും ഞാനതു വലിച്ചു പുറത്തെടുത്തു . കൊല്ലവർഷം രണ്ടായിരത്തി പത്തു. ഞങൾ വിവാഹിതരായ വര്ഷം. 

ഭാഗം 2

എനിക്ക് ഇരുപതു വയസ്സും അനന്തുനു  ഇരുപത്തി രണ്ടും . വീട്ടിൽ വേറെ കല്യാണ കാര്യം ആലോചിച്ചപ്പോളാ അനന്തുന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും വന്നു സംസാരിച്ചത്. ആർക്കും എതിർപ്പില്ല . അമ്മുന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടു മതി അനന്തുന്റെ എന്ന് മാത്രം. അല്ലെങ്കിൽ വേഗം ശരിയാവുകയാണെങ്കിൽ രണ്ടും ഒരു ദിവസം തന്നെ നടത്താമെന്നും കാർന്നവന്മാര് തീരുമാനിച്ചു . ആറു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും അമ്മുന്റെ കല്യാണം ശരിയായി. ആലപ്പുഴയിൽ നിന്ന്. വന്ന നന്ദന്റെ ആലോചന ശരിയായി എന്ന് 'അമ്മ അച്ഛനോട് പറയണത് കേട്ടതും ഞാൻ അനന്തു  വിളിച്ചു.  " എന്താ മാഷെ ഏതോ പെണ്ണിനെ കേറി കെട്ടാൻ പോകാന്നു നാട്ടുക്കാര്  ഗോസിപ്പ് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ "... അപ്പോളേക്കും മറുപടി കിട്ടി .

ആ കെട്ടണം .. ഓള് നിക്കൊരു ബല്ല്യ കണ്ണും .. നല്ല മൊഞ്ചും ഒക്കെയുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ തരാന് പറയുമ്പോ ബേണ്ടാന്ന് ബെക്കനോ .. ഇജ്ജ്  പറ സെയ്താനെ .. ന്നു "

സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗി ൽ ഡിപ്ലോമ കഴിഞ്ഞ ഉടൻ  ജോലിക്കു വേണ്ടി അനന്തു ചെന്നൈക്കു പോയി. പക്ഷെ ആദ്യം കിട്ടിയത് ഒരു ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനിയിലെ ജോലി ആണ്. ഞാൻ ആ സമയം പി.ജി ക്കു ജോയിൻ ചെയ്യണോ .. വേണ്ടയോ എന്ന ആശയകുഴപ്പത്തിലും . 

മകരത്തിൽ തന്നെ രണ്ടു വിവാഹങ്ങൾക്കും ഉള്ള മുഹൂർത്തം കുറിച്ചു . ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ ഉള്ള വിവാഹം . തറവാട്ടമ്പലത്തിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു താലികെട്ട്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഒരാഴ്ചയേ നാട്ടിൽ നിന്നുളളൂ ലീവ് അധികം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ചെന്നൈക്ക് പോയി. അധികം സൗകര്യങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലാത്ത ചെറിയൊരെ ഫ്ലാറ്റ് . ഞാനും അനന്തുവും. ഞങളുടെ ലോകം. ഞങളുടെ മാത്രമായ പ്രണയം. കലഹം . അങ്ങനെ അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ പോയി കൊണ്ടിരുന്നു. 

അവിടെ തന്നെയുള്ള ഒരു കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിൽ അനന്തുനു ജോലി കിട്ടി. സാമ്പത്തികമായി ഞങൾ ഇത്തിരി മുന്നോട്ടു പോയി . അങ്ങനെ ഞാൻ പിജി ക്കു ജോയിൻ ചെയ്തു. ഞങൾ ബൈക്ക് ഒരെണ്ണം വാങ്ങി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഏഴുമാസമായി. ഞങളുടെ ചെറിയ തിരക്കുകൾ .നഗര തിരക്കുകളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു. ദീപാവലിയുടെ ലീവ് കിട്ടിയപ്പോൾ ഞങൾ നാട്ടിലേക്ക് പോയി. 

അവിടെ ചെന്നപ്പോളാണ് അറിയുന്നത് അമ്മുവിന് വിശേഷമുണ്ട്.  രണ്ടു മാസമായി . എന്നോട് അവൾ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോ സങ്കടം തോന്നി. എന്റെ മുഖത്തെ വിഷമം കണ്ടിട്ടെന്ന പോലെ , അന്ന്  രാത്രി അനന്തു എന്റെ കാൽ വിരലുകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "എനിക്കൊരു മാലാഖ കുഞ്ഞിനെ മതീന്ന് " അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ ഞങൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ആൺകുട്ടിയെ ആണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം എന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല അപ്പൊ. അനന്തുന്  പെട്ടന്ന് ദേഷ്യം വരും  എ പ്പോഴും സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം ആരും ഒന്നും പറയുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. എന്നിട്ടും അനന്തുനെ മാത്രേ എനിക്കെന്നും പ്രണയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു.

ഭാഗം 3

ഞാനും അമ്മുവും അനന്തുവും കളികൂട്ടുകാരാണ്.  ഞങ്ങള്‍ സമപ്രായക്കാരാണ്. ഞങ്ങളെക്കാൾ രണ്ടു വയസ്സ് കൂടുതലാണ് അനന്തുന് . അമ്മുവിന്റെ സഹോദരനായതിനാൽ ഞങളുടെ കൂടെ അനന്തുവും കൂടി . പെട്ടന്ന് ദേഷ്യം വരുന്ന പ്രകൃതം. ഒരേ സ്കൂളിൽ പഠനം . ചെറുപ്പം മുതലേ എല്ലാത്തിനോടും വാശി കാണിക്കുന്ന അനന്തുവിനോട് പലപ്പോഴും ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. കളിച്ചും കലഹിച്ചും വളർന്ന ബാല്യവും കടന്ന് കൗമാരത്തിന്റെ  തുടക്കത്തിലേക്കു ഞങ്ങളും വളർന്നു.

ആൺകുട്ടികളുടെ കൂടെ അനന്തു കൂട്ടുകൂടിയപ്പോള്‍ ഞാനും അമ്മുവും കൗമാരത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളും കൗതുകങ്ങളും പങ്കുവെച്ചു . എവിടെയോ അനന്തുവിനും എനിക്കും ഇടയിൽ അകലം വന്നിരുന്നു. അധികം ഒന്നും സംസാരിക്കാറെ  ഇല്ല . അങ്ങനെ ഇരിക്കെ പത്താംക്ലാസ് പരീക്ഷയുടെ അവധിക്കാലത്തു. ഉച്ചയുറക്കം കഴിഞു ഞാൻ എണീറ്റ് വരുമ്പോൾ അനന്തു നിൽക്കുന്നു. ഇച്ചിരി പൊടി മീശ ഒക്കെ വന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് കക്ഷിക്ക്‌. കരിമഷി കലങ്ങിയ എന്റെ കണ്ണുകളെ നോക്കിയിട്ടു എന്നോട് ചോദിച്ചു "നീ എന്തിനാ കണ്ണെഴുതിയതു എന്ന് "...  എനിക്ക് കൗതുകവും ഒപ്പം ദേഷ്യവും വന്നു ..  അതിനു നിനക്കെന്താ .. ഞാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യും.എന് ഞാൻ തിരിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞു...അതിനു മുൻപ് നീ എഴുതാറില്ലല്ലോ. കണ്ണെഴുതാത്ത നിന്റെ കണ്ണുകളെയാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം. " ഒന്ന് പോ ചെക്കാന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ഓടി.

ഭാഗം 4

എന്റെയും അമ്മുവിന്റെയും പ്ലസ് വൺ  കാലം. ഓണം സെലിബ്രേഷന്റെ ഭാഗമായി ഞങൾ അന്ന് ആദ്യമായി സെറ്റുമുണ്ട്ച്ചുറ്റി . കൈ നിറയെ കരിവളകൾ ഇട്ടു . വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോ ഞാൻ അമ്മുവിൻറെ വീട്ടിൽ കയറി. പെട്ടന്ന് അനന്തു മുറിയിൽ കയറി വന്നു. 

എന്തോ പറയുന്നതിനിടയിൽ അനന്തു എന്റെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. കൈയ്യിലെ കുപ്പിവളകൾ പൊട്ടി എന്റെ കൈതണ്ട മുറിഞ്ഞു. അനന്തുന് എന്താ ഭ്രാന്താ എന്ന് ചോദിച്ച് ഞാൻ അലറി. 

പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടന്പലത്തിലെ തോറ്റംപ്പാട്ടിന്റെ അന്ന്. അമ്മൂനെ അന്വേഷിച്ച് ഞാന്‍ അച്ചാച്ചന്‍ കിടക്കണ റൂമിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയ എന്നെ ഇരുട്ടത്ത് പിന്നില്‍ക്കൂടെ വന്ന് പിടിച്ച് കറക്കിവിട്ടത് ഓര്‍ക്കുന്പോള്‍ ഇപ്പോളും വല്ലാത്ത വിറയലാണ് ഉള്ളില്‍..  

പിന്നെ എപ്പോഴാണ്.. അനന്തുന്റെ മാത്രമായി ഞാന്‍ എന്നെ മാറ്റിയെഴുതിയത്. തോറ്റംപ്പാട്ട് കഴിഞ്ഞ് പ്രസാദം വാങ്ങാന്‍ നിന്ന എന്നേം അമ്മൂനെയും അനന്തുവാണ് പുലര്‍ച്ചെ വീട്ടിലേക്ക് സൈക്കിളില്‍ കൊണ്ടാക്കിയത്. എന്നെ സൈക്കിളിന്റെ പിന്നിലും  ഇരുത്തി. അമ്മൂനെ മുന്പിലും,. അമ്മൂനെയാണ് ആദ്യം വീട്ടില്‍ ഇറക്കിയത്. എന്നെ കൊണ്ടാക്കിയത് ഗംഗാധരന്‍ വെല്ലിച്ചന്‍ വാങ്ങിയ പാടത്തിന്റെ അരികിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു പോകണ മണ്‍വഴിയിലൂടെ.. നല്ല നിലാവും .. ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞൊരു രാവായിരുന്നു അത്.  കുറച്ച് ദുരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സൈക്കിള്‍ നിറുത്തി . എന്നോട് ഇറങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് കൈനീട്ടാന്‍ പറഞ്ഞു. കൈനീട്ടിയ എന്റെ വലതുകൈയ്യുടെ മുട്ടിനുമുകളിലായി.. പട്ടുപാവടയുടെ ബ്സൈസിന്റെ കൈയ്യ് അവസാനിക്കുന്നതിനു താഴെ ബ്ലേഡുകൊണ്ട് ഒറ്റ വര. പേടിച്ചു വിറച്ച എന്നോട്അനന്തു പറഞ്ഞു   എന്നെ മറക്കാതിരിക്കാനാ.. ..

ദേവു ഇല്ലാണ്ട് നിക്ക് പറ്റില്ല.. എന്നെ വിട്ടു പോവേം അരുത്.. അതിനാ... അന്തം വിട്ടു നില്‍ക്കണ എന്റെ കൈയ്യിലൂടെ ചോര വാര്‍ന്നു ഒലിക്കണ കണ്ടപ്പോ.. മുണ്ടിന്റെ ഒരറ്റം കീറി മുറിവ് ഒപ്പി തരികയും ചെയ്തു. 

തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. പിറ്റേന്ന് ക്ലാസിലിരിക്കുന്പോള്‍ അമ്മുവാണ് പറഞ്ഞത്. നിന്റെ കൈ മുറി‍ഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്താ പറ്റീതെന്നൊക്കെ.. ഹേയ് ഒന്നുമില്ലെന്നേ എന്നും പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറി.. പിന്നെ പിന്നെ ആ മുറിവിലേക്ക് നോക്കുന്പോളെല്ലാം വല്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷമായിരുന്നു.. കുറച്ചൂടീ ആഴത്തില്‍ മുറിച്ചെങ്കിലെന്ന് പിന്നെ പിന്നെ തോന്നി തുടങ്ങി.. തോറ്റംപ്പാട്ട് കഴിഞ്ഞ്  നട തുറക്കലിന്റെ അന്ന് മുഖത്ത് നോക്കാന്‍ മടിച്ചു നിക്കണ അനന്തൂനെ കണ്ടപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു.. 

കുറച്ചൂടെ ആഴത്തില്‍ മുറിക്കാമായിരുന്നില്ലേ നിനക്കെന്ന്..

പിന്നീടുള്ള നാളുകള്‍ മുറിവുകള്‍ തീര്‍ത്ത് അനന്തുവും.. വേദനയില്‍ ഞാനും ചേര്‍ന്ന് പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു..കലഹിച്ചു.. പ്രണയിച്ചങ്ങനെ കൂറേ ദൂരം പോയി..

ഭാഗം 5

ഓര്‍മ്മകള്‍ ഓടി കിതച്ചെത്തിയത് പാലക്കാടന്‍ കാറ്റിന്റെ തുഞ്ചത്താണ്. ട്രെയിന്‍ ഇറങ്ങുന്പോള്‍ അമ്മുവും നന്ദനും അമ്മുവിന്റെ മകള്‍ മാളവിക എന്ന് പേരിട്ട മാളുവും ഉണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളെയും കാത്ത്  റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍. ആദി  പകുതി ഉറക്കത്തിലായിരുന്നാല്‍ ഞാനവനെ എടുത്ത് തോളിലിട്ടിരുന്നു. അപ്പോളേയ്ക്കും നന്ദന്‍ വന്ന്  ആദിയെ എന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് വാങ്ങി കാര്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത ഇടത്തേക്ക് നടന്നു. അമ്മു വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ദേവൂ എന്ന്  വിളിച്ച് കുറച്ചു നേരം അങ്ങിനെ നിന്നു.. മാളൂനെ ഞാന്പി‍ എടുത്തു. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ അനന്തൂന്റെ മൂക്കാണ് മാളൂന്. കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുക്കാറുള്ള അതേ നീണ്ട മൂക്ക്.  യാത്രയില്‍   കുറച്ചു ദൂരം .. സാധാരണ കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ  സംഭാഷണങ്ങള്‍ മാത്രം. ആരും ആരുടെയും ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ ഒരുങ്ങിയില്ല.

നേരെ ചെന്ന് കാര്‍  നിന്നത് തറവാട്ട് മുറ്റത്താണ്. ആദി കണ്ണ് ചിമ്മി എന്നെ നോക്കി. ഞാന്‍ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കയറാന്‍ നിന്നപ്പോള്‍ അമ്മൂന്റെ പിന്‍വിളി.. അല്ലാ താക്കോലൊന്നും വേണ്ടേ

വീടിന്റെ ചവിട്ടുപടികള്‍  ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് താക്കോലു വാങ്ങി തിരിച്ചു കയറുന്പോള്‍ നന്ദന്‍ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ ഇനി നിക്കണില്ല.. എല്ലാം അറേഞ്ച് ചെയ്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഡോണ്ട് വറി. 

നാളെ വൈകീട്ട് വരാം. കുറച്ച് തിരക്കുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് അവര്‍ മടങ്ങി. അവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ എന്തോ കാഴ്ച്ചകള്‍ പലതും കാണാത്തതു പോലെ.. ശബ്ദം പോലും ഉള്ളിലെവിടെയോ കുടുങ്ങി കിടക്കണ പോലെ.. 

ചെന്ന് കയറുന്പോള്‍ ഏകദേശം രാത്രിയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.  ഞങ്ങള്‍ വരുന്നൂ എന്ന് പറഞ്ഞ്  വീടൊക്കെ പണിക്കാരെ നിര്‍ത്തി വൃത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. തറവാട്ടിലേക്ക് ആദിയുമായി ആദ്യമാണ്.  അനന്തൂന്റെ മുറിയാണ് കൂടുതല്‍ പരിചയം ഈ വീട്ടില്‍. ഞങ്ങളുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായി വന്ന് കയറിയതും. ഉറങ്ങിയതുമെല്ലാം ഈ മുറിയില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. 

ട്രെയിനിലും കാറിലുമുള്ള യാത്രക്കിടയില്‍ ആദി നന്നായി ഉറങ്ങിയതുകൊണ്ട്. അവന്‍ പിന്നെ ഉറങ്ങിയില്ല. പുതിയ വീട്ടിലെ അപരിചിതത്വമാകാം എന്നോട് പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന് ഒരേ നില്‍പ്പാണ്. 

ആരിലും പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കാനാകാതെ അനന്തൂന്റെ ഓര്‍മ്മകളും മണവും തങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന ഇവിടെ എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ നില്‍ക്കാനാകുമെന്ന് ചിന്തിച്ച് അവശയായി പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍.പെട്ടന്ന് ആദിയെ പിടിച്ച് മടിയിലിരുത്തി.. കിടക്കയില്‍ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു.. ഉള്ളിലൊരു  കലഹം.. വിരഹം.. വേദനയെല്ലാം ഓരേ ചിതയിലടക്കി അങ്ങനെ നേരം പുലരുവോളം.. അതിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ ആദിയും ഞാനും  മയങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. 

 രാവിലെ.. പാല്‍ക്കാരന്റെ കോളിംഗ് ബെല്‍ കേട്ടപ്പോളാണ് ഞാന്‍ ഉണരുന്നത്. പെട്ടന്ന് എണീറ്റ് വാതില്‍ തുറന്ന് പാല്‍ വാങ്ങി വെച്ചു.     ഇരുട്ടത്ത് കണ്ടപ്പോലെയല്ല.. വീടാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. നേരെ അടുക്കളയില്‍ ചെന്നു പാല്‍ എടുത്ത് ഫ്രിഡ്ജില്‍ വെച്ചു. ഒന്നു കുളിച്ച് വന്ന് മുറിയില്‍ ചെന്ന് നോക്കുന്പോ ആദിയെഴുന്നേറ്റ് മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  എന്റെ കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി അവന്‍ ചോദിക്കാ.... ഇത് ദേവൂന്റെ വീടാണോന്ന് ....  അതിനു മറുപടിയായിട്ട് ചുമ്മാ തലയാട്ടി നിന്നതേയുള്ളൂ..  നിന്റെ അപ്പയുടെ വീടാണിതെന്ന് പറയാന്‍ എന്തുകൊണ്ടോ തോന്നിയില്ല. 

ഭാഗം 6

നാട്ടിലേക്ക് പോയി ചെന്നൈയിലേക്ക്  തിരിച്ചെത്തിയതിന് ശേഷം ജോലിക്കാര്യങ്ങളുമായി അനന്തു തിരക്കിലായി. ഒരു സബ് എഡിറ്റര്‍ ട്രെയിനിയായി ജോലിക്കിട്ടി ‍ഞാനും ചെറിയ തിരക്കുകളുമായി അങ്ങനെ നീങ്ങി. അതിനിടയില്‍ ആദ്യത്തെ വെഡിംഗ് ആനിവേഴ്സറിയും ആഘോഷങ്ങള്‍ അധികം ഇല്ലാതെ കടന്നു പോയി. ഒരുദിവസം നന്ദന്റെ കോള്‍ വന്നു ..അമ്മു പ്രസവിച്ചു . പെണ്‍കുഞ്ഞാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു.. .കുഞ്ഞിനെ കാണാന്‍ അനന്തൂന്റെ തിരക്കുകള്‍ കാരണം ഞാന്‍ തനിയെയാണ് പോയത്. അനന്തു വരാഞ്ഞതില്‍ അമ്മൂനും നന്ദനും വിഷമമായി.  ഞാന്‍ അന്നു തന്നെ മടങ്ങി. തിരിച്ചു വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അനന്തൂന്റെ കാര്‍ പുറത്ത് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോള്‍ ഹാളിലിരുന്നു മദ്യപിച്ച് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന   അനന്തുവിനെയാണ് കണ്ടത്. ഞാനാകെ തളര്‍ന്നു പോയി. ഇതുവരെ അനന്തൂനെ ഞാനങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഓടിച്ചെന്ന് തലയെടുത്ത് മടിയില്‍ വെച്ച് തട്ടി വിളിച്ചിട്ടും അനക്കം ഇല്ല. എത്ര തന്നെ വിളിച്ചിട്ടും അനന്തു കണ്ണ് തുറക്കാതെ കണ്ടപ്പോള്‍ വേഗം തന്നെ ആംബുലന്‍സ് വിളിച്ച്  ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തിച്ചു. അപ്പോള്‍ തന്നെ ഐ  .സി.യുവിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു. നടുക്കം മാറാതെ ഞാനവിടെയുള്ല കസേരയിലേക്ക് വീണു. മുന്‍പ് അനന്തുവേല്‍പ്പിച്ച മുറിവുകളേക്കാള്‍ ആഴത്തിലെവിടെയോ മുറിഞ്ഞ് ചോരയൊഴുകും പോലെ..  എത്ര നേരം ആ മരവിപ്പില്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നെന്ന് അറിയില്ല. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ വന്ന് പറഞ്ഞു. അപകടനില തരണം ചെയ്തു. 2 മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാ റൂമിലേക്ക് മാറ്റാം എന്ന്.    അയാള്‍  വിഷം കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്.  കുറച്ചുകൂടി വൈകിയിരുന്നെങ്കില്‍  എന്നും പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തി എന്നെ  ഒരു തീച്ചൂളയിലേക്ക് തളളിയിട്ടു കൊണ്ട് ഡോക്ടര്‍ ആ ആശുപത്രി വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി. 

ഭാഗം 7

ആ ഐ.സി.യുവിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി നില്‍ക്കുന്പോളും എന്റെ മനസ്സില്‍ അനന്തൂ പുറത്ത് എവിടെയോ ആണ് എന്നാണ്. മനസ്സാകെ വെപ്രാളപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴും  ഉള്ളില്‍ അനന്തൂ എവിടെയാണ് എന്ന് ആരോ പതിയെ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെയെന്തോ ആണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നത് എന്ന തോന്നല്‍ ശക്തിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഏതോ വലയത്തിലേക്ക് അകപ്പെട്ട് വേഗത്തില്‍ കറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുകയും പതിയെ ഞാന്‍ തന്നെ ആ വലയമാകുന്പോലെ എന്തൊക്കയോ സംഭവിക്കുന്നു. കണ്ണ് തുറക്കുന്പോള്‍ ഞാന്‍ ക്യാഷ്വാലിറ്റിയിലാണ്. നീല വിരിപ്പില്‍ കറങ്ങുന്ന ഫാനിനു താഴെ ഞാന്‍. തലയിലേക്ക് കയറിക്കൂടിയ ഭാരങ്ങള്‍ ഒഴിഞ്ഞ പോലെ..  എങ്കിലും അതിയായ വിങ്ങലില്‍ ഞാന്‍ കിടക്കുന്നു. എന്റെ അനക്കം കേട്ടു നഴ്സ് എത്തി.. എന്നാച്ച് അമ്മാ.. ഇന്ത മാതിരി സിറ്റുവേഷനില്‍ കൊഞ്ചം ധൈര്യമായിറുക്കേന്‍.   ഉന്‍ഗ ഹസ്ബന്റിനെ റൂമ്ക്ക് ഷിഫ്റ്റ് പണ്ണിയാച്ച്.  അങ്കെയാരുമേ ഇല്ലൈ.. റിലേറ്റീവ്സ് യാരാവത് ഇങ്കെയിറുക്കാ.. .. നഴ്സിന്റെ വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ നിന്നാണ് കഴിഞ്ഞ മണിക്കൂറുകളിലായി സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറിയത്. 

പെട്ടന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഓര്‍മ്മവന്ന് അനന്തൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് ഓടി.. വാതില്‍ തുറന്നതും അനന്തു കിടക്കുന്നു.. ദേവൂ ദേവൂന്ന് ഉറക്കത്തില്‍ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ പതിയെ എനിക്ക് ജീവന്‍ വെച്ചത് പോലെ തോന്നി.   ഞാന്‍ പതിയെ അനന്തൂനോട് ചേര്‍ന്ന് നിന്നു.. വിരലില്‍ പിടിച്ച് പതുക്കെ വിളിച്ചു.. അനന്തു.. അല്‍പ്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍  പതിയെ കണ്ണ് തുറന്ന്  എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു ..ദേവു ന്നെ മറന്നൂലേന്ന്

പെട്ടന്ന് ഒരടി കിട്ടിയ പോലെയായിരുന്നു. അനന്തൂന്റെ തിരക്കുകള്‍ക്ക് ഞാനായിരുന്നു സ്വയം മാറി നിന്നു കൊടുത്തത്. എന്നിട്ടും ഇപ്പോള്‍ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം എന്ന് എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല.. എന്നിട്ടും ഒരു ഇടര്‍ച്ചയില്ലാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.    എന്തിനാ നീയത് ചെയ്തത്.

മറുപടി ഒരു പതിഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു. ആ ചിരി പോലും ഞാനന്റെ ആദിയില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവന് വിഷാദഭാവമാണ്. എനിക്കോ അനന്തൂനോ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു ഭാവം. 

ഭാഗം8

ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്ന് നേരെ വീട്ടിലെത്തും വരെ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ പറ്റി ഞാന്‍ അനന്തൂനോട് ഒന്നും തന്നെ ചോദിച്ചിരുന്നില്ല. ജോലിയിക്ക് ലീവ് പറഞ്ഞ് അത്രയും ദിവസം കൂടെ തന്നെ നിന്നു. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ അനന്തൂ പഴയ പോലെ ആയിരുന്നില്ല. മാനസീകമായ വല്ലാത്ത അകലം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍. ശരീരത്തിന് നല്ല ക്ഷീണം ഉള്ളതിനാല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്തിട്ടാകാം സംസാരം എന്ന് ഞാനും കരുതി. ഏകദേശം ഒരുമാസം എടുത്തു. പഴയ പ്രസരിപ്പിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാന്‍. ഒരു ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. എന്തിനാ നീയത് ചെയ്തത്. കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം അനന്തു പറഞ്ഞു.. നമുക്കിടിയിലെ പ്രണയം മരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. അതു തുടരാനോ അവസാനിപ്പിക്കാനോ എനിക്ക് കഴിയുന്നുമില്ല. നമുക്ക് പിരിയാം. 

ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനൊടുവില്‍ പകലിലേക്ക് ഞാനിറിങ്ങി. അനന്തു ഉറങ്ങുകയാണോ എന്നറിയില്ല. അനേഷിച്ചിതുമില്ല. ഇനി മരണവും ശൂന്യതയുമായി എന്റെ രാപ്പകലുകള്‍ എന്നിലേക്കു തന്നെ ചുരുങ്ങും എന്ന ബോധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ഭാഗം -9

അനന്തുവിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് ഉടുത്ത വേഷത്താലേ ഇറങ്ങിയിട്ടു രണ്ട് ദിവസമായി. കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ 

 ആഗ്നയാണ് വഴിയില്‍ വെച്ച് എന്നെ കണ്ടിട്ട് പന്തിയല്ലാന്ന് തോന്നി അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കൂടെ കൂട്ടിയത്. അവള്‍ ഒന്നും ചോദിച്ചതുമില്ല. ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. എന്നെ പൂര്‍ണമായും അവള്‍ സ്വതന്ത്രയാക്കി. ഉള്ളില്‍ മുറിവുകള്‍ പെരുകുകയായിരുന്നു. ആത്മഹത്യക്കപ്പുറത്തേക്ക് എനിക്കെന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു അന്നേരം. കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം . മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്ന ആഗ്ന എന്നോട് ചോദിച്ചു. എന്താ പറ്റിയതെന്ന്. ഒരു കരച്ചിലിനപ്പുറത്തേക്ക് ഒന്നും പറയാനായില്ല. രണ്ടാഴ്ച്ചയിലെ കരച്ചിലിനും മൗനത്തിനും ഒടുവില്‍ ജോലിയിലേക്ക് കയറി. അനന്തു എന്ന വാക്ക്  നാവ് ഉച്ചരിച്ചില്ല പിന്നെ. പക്ഷേ ആദി വരുന്നുണ്ട് എന്ന് എന്റെ ശരീരം എന്നോട് പറയാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അത് ഒന്ന് മാത്രമാണ് പിന്നെ ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോയത് സത്യത്തില്‍. ആരെയും ഒന്നും അറിയിക്കാനോ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനോ സത്യത്തില്‍ തോന്നിയിരുന്നില്ല. എന്തോ ആണ്‍കുട്ടിയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. പെണ്‍ക്കുട്ടി ആയാല്‍ മനസ്സ് അനന്തുവിലേക്ക് ചായും. പെണ്‍കുഞ്ഞ് വേണമെന്ന് ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചതല്ലേ.. തിരിച്ചൊഴുക്കുകള്‍ ഇനി വേണ്ട എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ഭാഗം 10

നാട്ടില്‍ നിന്നുള്ള ഫോണ്‍ കോളുകള്‍ എല്ലാം ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കിയും നുണ പറഞ്ഞും പിടിച്ചു നിന്നു. ഒന്പതാം മാസം വരെ ആഗ്നമാത്രമാണ് കൂട്ടായിരുന്നുള്ളൂ..  ആദിയെ ഏറ്റുവാങ്ങിയതും അവളായിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറിയപ്പോള്‍ ഒരു സ്ത്രീയെ നിറുത്തി.  പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ച്ചയായി കാണും നാട്ടില്‍ നിന്നും അനന്തൂന്റെ അച്ചന്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു.  ഞാനാകെ ഷോക്കായി പോയി. അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു ആ വരവ്. അച്ചനെ കെട്ടിപിടിച്ച് ഞാനന്ന് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. അച്ചനും കരഞ്ഞു. ആദിയെ എടുത്ത് മടിയില്‍ വെച്ച് അവന്റെ കവിളില്‍ ചുംബിച്ചു. എന്നോട് ഒപ്പം വരാന്‍ ഒരുപാട് നിര്‍ബന്ധിച്ചു. തല്‍ക്കാലം ഇങ്ങനെ ഒരു വിഷയം ആരും അറിയണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഒരുപാട് നിര്‍ബന്ധിച്ചു.  അന്ന് അച്ഛന്‍ പടിയിറങ്ങി പോയത് എനിക്ക് ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരു മകന്‍ ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാണ്. പക്ഷേ പിന്നെ ആദി ഉണ്ടായതും മറ്റും അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞ് വീട്ടുക്കാരും നാട്ടുകാരും അറിഞ്ഞു. എന്റെ അച്ചനും അമ്മയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിഞ്ഞ് ചെന്നൈയിലേക്ക് വന്നു. അനന്തൂനെ കോണ്ടാക്ട് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പറ്റിയില്ല. താമസ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വെക്കേറ്റ് ചെയ്തെന്ന് പിന്നീട് അറിഞ്ഞു.  അച്ചനും അമ്മയും  എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകാന്‍ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു, എല്ലാം മറക്കാന്‍ എനിക്കൊരു ജോലി വേണമെന്ന ശാഠ്യമായിരുന്നു എനിക്ക്. അതുകൊണ്ട് അവിടെ തന്നെ പിടിച്ചു നിന്നു. ആദിയ്ക്ക് ഒന്നര വയസ്സുവരെ എല്ലാ  മാസത്തിലും അനന്തൂന്റെ അച്ചന്‍ ഇടയ്്ക്ക് വരും. അപ്പൂപ്പന്റെ കൂടെ ഇരിക്കാന്‍ ആദിയ്ക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷമായി വയസ്സായതിന്റെ വല്ലായ്മകള്‍ കൂടിയപ്പോളാണ് പിന്നെ വരവ് നിന്നത്. 

വല്ലപ്പോഴും എന്റെ അച്ചനും അമ്മയും വന്ന് നില്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മുവും നന്ദനും ഒരിക്കല്‍ വന്നു. ആദിയുടെ ആദ്യ പിറന്നാളിന്. അനന്തുവേട്ടന്‍ എന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മു ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. ഞാന്‍ വളരെ നിസംഗതയോടെ അത് കണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ ദിവസങ്ങള്‍ അതിവേഗം പാഞ്ഞു. ഞാനും ആദിയുമായി ഓരോ ദിവസങ്ങള്‍ ‍ഞങ്ങളിലൂടെ കഴിഞ്ഞു പോയി. ആദിയ്ക്ക രണ്ട് വയസ്സായി കാണും . അനന്തൂന്റെ ഒരു ലെറ്റര്‍ എന്റെ ഓഫീസ് അഡ്രസിലേക്ക് വന്നു. വലിയൊരു കത്തായിരുന്നില്ല. സോറി. എന്നും ഐ വാന്റ് ടു മീറ്റു യു. ഐ കാന്റ് ലിവ് വിത്ത് ഒൗട്ട് യു  എന്നൊക്കെയായിരുന്നു. ആ അഡ്രസിലേക്ക് അന്നു തന്നെ  മറുപടി അയച്ചു. ലെറ്റ് മീ ഫ്രീ.. താങ്ക്സ് . അത്രമാത്രം.

ഭാഗം 11

 പാലക്കാട്  വന്നതിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ദിവസം. അമ്മൂന്റെ ഫോണ്‍ കോള്‍ വന്നു. മാളൂന് സുഖം ഇല്ല. പനിയാണെന്നും ഹോസ്പിറ്റലില്‍ അഡ്മിറ്റാണ് എന്നും  പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ആദിയേയും കൂട്ടി  ഹോസ്പിറ്റലില്‍  പോയി. പാവം മാളു. അവള്‍ അമ്മൂന്റെ തോളില്‍ തന്നെ വാടിയൊടിഞ്ഞ് കിടപ്പാണ്. ദേ ആദിയേട്ടന്‍ വന്നിരിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അമ്മു അവളെ ഉഷാറാക്കാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും ഫലം കണ്ടില്ല. കുഞ്ഞ് ഒരേ കിടപ്പാണ്. ഡോക്ടര്‍ എന്ത് പറഞ്ഞു എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പേടിക്കാനൊന്നും ഇല്ല. രക്തത്തില്‍  ഇന്‍ഫെക്ഷന്‍  കൂടുതലാണ്. അതാണ് ഇങ്ങനെ വന്നത് എന്നാ പറഞ്ഞത്. പനി മാറാന്‍ കുറച്ച് ദിവസം പിടിയ്ക്കും എന്നും  പറഞ്ഞത്ര ഡോക്ടര്‍. അമ്മു വല്ലാതെ ഭയന്നിട്ടുണ്ട്. നന്ദനും നല്ല വിഷമമുണ്ട്. നന്ദനോട് വീട്ടിലേക്ക് പോയി ഒന്ന് ഫ്രഷായി വരാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചപ്പോള്‍ നന്ദന്‍ മനസ്സിലാമനസ്സോടെയാണ് പോയത്. പിന്നെ ഞാനും അമ്മുവും ആദിയും കൂടി അവിടെ ഇരുന്നു. ആദി മാളൂന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറാതെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു നോക്കിയും അവളെ എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാണ്. ഞാനും ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ട് മാളു കിടക്കണ കട്ടിലിനരികില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് നഴ്സ് വന്ന് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു. പനി കുറവുണ്ട് എന്ന്. നന്ദനോട് വിളിച്ച് വിവരം പറഞ്ഞ് അന്ന് ഞാനവിടെ തന്നെ നിന്നു. മാളൂന് നന്നേ പനി കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. . പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഡോക്ടര്‍ വന്ന് ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്തു. പക്ഷേ ബില്ലൊക്കെ അടച്ച് വൈകുന്നേരമായപ്പോളാണ് ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് തിരിക്കാന്‍ പറ്റിയത്. നേരെ പോയത് അമ്മൂന്റെ വീട്ടിലാണ്. അവിടെ നന്ദന്റെ അമ്മ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.. ഞങ്ങള്‍ക്ക് അവിടെ ഒരു മുറി ഒരുക്കി തന്നിരുന്നു അമ്മു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ നേരം നന്ദന്‍ പറഞ്ഞു. കാറെടുത്തോളൂ എന്ന് . ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത്യാവശ്യത്തിന് ബൈക്ക് ഉണ്ട്. എന്തായാലും കുറച്ച് സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ഒക്കെ പോകണം എന്ന് കരുതിയതിനാല്‍ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. കീ വാങ്ങിച്ച് വണ്ടിയെടുത്തു. ആദിയോട് പിന്നില്‍ ഇരുന്നാല്‍ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മൂന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ല വഴികളെല്ലാം വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്നവയാണ്. പിന്നെ നാട്ടിലെ റോഡുകളിലുള്ള ഡ്രൈവിംഗ് അത്ര പരിചയവും ഇല്ല. ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക്   കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ഉച്ചയോടെ വീടെത്തി. ആദിയ്ക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേഗം തന്നെ ഫ്രിഡ്ജില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന മാവെടുത്ത് ദോശ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. കുറച്ച് ദിവസത്തെ യാത്രകള്‍ കാരണം നല്ല ക്ഷീണം തോന്നി. ഞാനും ആദിയും കുറച്ച് നേരം കിടന്നു ഉറങ്ങി. 

ഭാഗം 12

ആദിയ്ക്ക് കടലു കാണണമെന്ന ഓരേ വാശി. ഒരു ദിവസം ഞങ്ങള്‍ കടലു കാണാന്‍ പോയി. അസ്തമയ സൂര്യന്‍ പതിയെ ആഴക്കടലിലേക്ക് പോകും നേരം ആദി ചോദിച്ചു അപ്പ എവിടെയാ ദേവൂന്ന് .. ഞാനാകെ ഞെട്ടി പോയി. ഇത്രയും നാള്‍ ചോദിക്കാതിരുന്ന ഒരു ചോദ്യം. സൂര്യനൊപ്പം ഞാനും അന്നേരം കടലിനടിത്തട്ടിലേക്ക് ആഴ്ന്നു പോയി.   അറിയില്ല എന്ന് മാത്രം മറുപടി പറഞ്ഞു. ഇറ്റസ് ഓക്കെ ദേവു എന്നു മാത്രം അവനും പറഞ്ഞു. അന്ന് വീടെത്തും നേരം ഞാനും ആദിയും പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുത്ത് പതിവില്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ അന്പലത്തിലേക്ക് പോയി. എന്റെയും അനന്തുവിന്റെയും കല്ല്യാണം നടന്ന ക്ഷേത്രമായിരുന്നു അത്. അവിടെ പോയി തൊഴുതപ്പോള്‍ എന്തോ അനന്തൂനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. ഓര്‍മ്മ വന്നു എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. മറന്നിരുന്നെങ്കില്‍ അല്ലേ എന്ന് മനസ്സിനോട് തന്നെ ഉത്തരം പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞാണ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. ആദിയ്ക്കും ആ ക്ഷേത്രം വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായി. തിരിച്ച് വീട്ടില്‍ എത്തുന്പോള്‍ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു കാര്‍ . ആരാകും എന്ന ആകാംക്ഷയില്‍ നില്‍ക്കുന്പോള്‍ ഡോര്‍ തുറന്ന് നന്നേ മെലിഞ്ഞ ഒരാള്‍. സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോളാണ് മനസ്സിലായത് അത് അനന്തു ആണെന്ന്. ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്.. ഇതു പോലൊരു സീന്‍ മുന്‍പെങ്ങോ ഭാവനയില്‍ കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് സംഭവിക്കുമെന്ന് സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അല്‍പ്പം കൂടി മുന്നോട്ട് പോയി നിന്നു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നത് കാണിക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത് വിജയിച്ചെങ്കിലും ദേവൂ എന്ന അനന്തൂന്റെ വിളിയില്‍ ആകെ പതറി പോയി. വരൂ.. അകത്തേക്ക് വരൂ.. എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു വാതില്‍ തുറക്കാനായി ശ്രമിച്ചു. അതിനിടയില്‍ ഫാമിലിയെ കൊണ്ട് വന്നില്ലേ എന്നും ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്നോട് പറ്റി ച്ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ആദിയെ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതില്‍ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടന്നപ്പോള്‍ അനന്തു മാത്രം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

മുഖത്തേക്ക് ശ്രമപ്പെട്ട് നോക്കിയ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇടര്‍ച്ചകളോടെയായിരുന്നു. ആദിയുടെ മുന്നില്‍ മുട്ടുക്കുത്തി നിന്നിട്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു മോനേ.. 

ഞാന്‍ നിന്റെ അച്ഛനാണ്.   ആദി നിസംഗതയോടെ എന്നെ നോക്കി.  

ഒന്നും മിണ്ടാതെ നില്‍ക്കുന്ന എന്നെയും ആദിയേയും മാറി മാറി നോക്കി ആദിയുടെ നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ച് അനന്തു  അപ്പോള്‍ തന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോയി. 

സ്വപ്നമോ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണോ എന്നറിയാതെ നില്‍ക്കാനേ അന്നേരം കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. പക്ഷേ

ഒന്നുറപ്പായിരുന്നു.ഞങ്ങളുടെെ ജീവിതത്തിലേക്ക്  ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവ് അനന്തുവിന് ഉണ്ടാകില്ല. അതറിഞ്ഞതു കൊണ്ടാകാം ആദി പറഞ്ഞത് അപ്പയ്ക്ക് നല്ല സങ്കടം ഉണ്ട് ദേവൂ.. ദേവൂന് വെഷമാവുന്ന് വെച്ച് കാണിക്കാത്തതാാ.. 

വെറുതെ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രമേ ഞാന്‍ ചെയ്തുള്ളൂ.. പക്ഷേ

ഉള്ളില്‍ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ അനന്തു വന്നനെ മുറിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു എന്നത്തേയും പോലെ.. 

ഭാഗം 13

പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു അതിഥിയുണ്ടായിരുന്നു. ഗായത്രി. അനന്തുവിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഭാര്യ. വളരെ ഓമനത്തമുള്ള ഒരു മുഖമായിരുന്നു ഗായത്രിയുടേത്. കൂടെ 1 വയസ്സു പ്രായമുള്ള അവരുടെ മകള്‍ ഗൗരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണും മൂക്കുമെല്ലാം അനന്തുവിന്റേതു പോലെയാണ്. 

അന്യതാബോധം ഒട്ടും ഇല്ലാതെയാണ് ഗായത്രി പെരുമാറിയത്. ദേവു ചേച്ചി എന്ന് വിളിച്ചാണ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. എനിക്ക് എന്ത് പറയണം എന്നറിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാം വെറുതേ കേട്ടിരുന്നു. ഗൗരിയെ എടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവള്‍ ഗായത്രിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും വരാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. പിന്നെ ഞാനാ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഗായത്രിക്ക് പറയാന്‍ ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നെന്നു തോന്നി, പക്ഷേ എനിക്കൊന്നും തന്നെ കേള്‍ക്കണം എന്ന് തോന്നിയില്ല. ആദി ഗൗരിയുടെ അടുത്ത് അടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ഒടുവില്‍ അത് വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഗൗരി വേഗം ഇണങ്ങി. ഞാന്‍ ചായ എടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ധൃതി വെച്ചപ്പോള്‍ ഗായത്രി പറഞ്ഞു. അനന്തുവേട്ടന്‍ ഇവിടെ വന്നിരുന്നല്ലേ എന്ന്.

ഊം എന്ന് മൂളി ഞാന്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടയ്ക്കും ഗായത്രി വന്ന് എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചേര്‍ന്നു നിന്നു. ചേച്ചി ഞാന്‍ വന്നത് വെറുതയല്ല. അനന്തുവേട്ടന്റെ ആശുപത്രിയിലാണ്. ഇന്നലെ ചേച്ചിയെ കണ്ടു മടങ്ങുന്പോള്‍ ഒരു ആക്സിഡണ്ട്. ഒരല്‍പ്പം സീരിയസാണ്. ചേച്ചിയെ കാണണം എന്ന് പറയുന്നു. അത് പറയാനാണ് ഞാനിവിടെ വന്നതെന്ന് പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തിയതും ഗായത്രി എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ച് കരയാന്‍ തുടങ്ങി. കുറച്ച് നേരത്തെ മരവിപ്പുകള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ പറഞ്ഞ്. 

ഞാന്‍ വരാം ഗായത്രി. എനിക്ക് കാണണം. 

ഭാഗം 14

ആശുപത്രിയിലെ ശീതീകരിച്ച മുറിയില്‍ അനന്തു. ആദിയെ ഗായത്രിയുടെ അടുത്താക്കി ഞാനാ റൂമിലേക്ക് കയറി. നിറയെ മുറിവുകളുണ്ടായിരുന്നു അനന്തൂന്റെ 

ദേഹത്ത്. പണ്ട് എന്റെ ദേഹത്ത് ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവിനേക്കാള്‍ ആഴത്തിലുള്ളത്. കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് എന്നെ നോക്കിയപ്പോഴേയ്ക്കും ദേവൂ എന്ന് പതുക്കെ വിളിച്ചു. അടുത്ത് ചെന്ന് ഇരുന്നു. എനിക്ക് എന്തോ ഒന്ന് തൊടാന്‍ പോലും തോന്നിയില്ല. അടുത്ത് വളരെ അപരിചിതയെ പോലെ തന്നെയാണ് ഇരുന്നത്. വല്ലാതെ മാറി പോയിരിക്കുന്നല്ലോ അനന്തൂന്റെ രൂപവും ഭാവവും എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും പറഞ്ഞില്ല. കുറേ നേരത്തെ മൗനത്തിനും അതിനിടയിലൂടെ പായുന്ന ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസോ‍ച്ഛാസങ്ങള്‍ക്ക് വിരാമമിട്ട് അനന്തു ചോദിച്ചു. നമ്മുടെ മകനെവിടെ ദേവൂന്ന്.. പിന്നെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ വീണ്ടും അവനെന്നെ അറിയോ. ഊം  എന്ന് മൂളിയതല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും തന്നെ പറഞ്ഞില്ല. 

തിരിച്ച് ഒരു ചോദ്യവും ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജീവിതം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരുമറിയാതെ. ഇന്നും എനിക്കും അനന്തുവിനുമിടയില്‍ ആരും തന്നെ വന്നിട്ടില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നു എനിക്ക് ഇഷ്ടം. അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെയാണ് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നതും. എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്  എന്ന ചോദ്യം കേട്ട് അനന്തൂന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുന്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഹേയ് ഒന്നും ഇല്ല. വേദനയുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ തിരിച്ച് ഒരു മൂളല്‍ മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി.